Amerikaanse deserteurs in Canada
Lees de rest van het verhaal hier, en hier, en hier.
President gezocht/gevonden
Barack Obama heeft de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen, dat weten we inmiddels. Maar de strijd was lang en regelmatig keihard.
Een overzicht van een historische verkiezing van een president.
– LEES HIER AL MIJN PUBLICATIES –
Alles begon met de taxirit van het vliegtuig naar het hotel. Als schoolkinderen zo blij, waren de afgevaardigden van de Democratische conventie. De taxichauffeur werd streng toegesproken: hij mocht wel wat enthousiaster doen over Barack Obama.
Zelden komt zoveel politie, secret service en homeland security bij elkaar. Voeg daar de honderden abortusdemonstranten aan toe, die grafisch lieten weten tegen Obama te zijn, en de vele religieuze fanatici, die heel Denver wilden bekeren en je krijgt een idee van hoe de Democratische conventie geweest moet zijn. Afgezien nog van de vele handelaren, afgevaardigden, vrijwilligers, journalisten en toeristen.
Dat was buiten. Binnen spraken Michelle Obama, Hillary Clinton en Ted Kennedy. Binnen werd gejuicht zoals alleen Amerikanen dat kunnen.
Absoluut bijzonder hoogtepunt was de toespraak van Barack Obama, met tachtigduizend toeschouwers in een stadion. Ik schreef een ietwat controversieel stuk over die dag.
Het was me namelijk opgevallen dat Amerikanen ergens volledig in op kunnen gaan. Het enthousiasme, voor Obama, maar net zo goed voor abortusrechten vond ik indrukwekkend en ik wilde dat wel eens ervaren. En dus sloot ik me aan bij een NBC-stagiair uit Georgia en deed wat hij deed. Juichen, schreeuwen en ontroerd zijn. Niet omdat ik niet onafhankelijk wilde zijn - maar omdat ik dacht (en denk) dat je pas weet waar je over schrijft als je weet wat het betekent voor zoveel mensen.
Een ander heel bijzonder moment kwam een week later. Bij de toespraak van Sarah Palin in Minneapolis. Bijna net zoveel energie als een week eerder, maar een sfeer die van tijd tot tijd bijna bedreigend was. De feitelijke presidentskandidaat, John McCain, leek bijzaak.
De conventie was heel anders dan bij de Democraten. In de stad was veel minder te doen - door de constante dreiging van antikapitalistische demonstranten (en militairen die in Irak hadden gediend, en niet te spreken waren over de oorlog) was alles afgesloten. Ook orkaan Gustav die in het zuiden van Amerika huis hield, gooide roet in het Republikeinse feestje.
‘Jammer dat de conventie voorbij is’ mopperde een Oostenrijkse journalist na de toespraak van John McCain. ‘Nu moet ik weer zelf op zoek naar verhalen.’ Ik kan niet zeggen dat ik daar in drie maanden tijd ooit een probleem mee heb gehad. Of ik nou in de taxi zat, of bij de kapper, iedereen praatte over politiek. Persconferenties waren soms hilarisch - op televisie kwam altijd wel iets hilarisch’ (of schokkends) voorbij.
De campagne was nooit saai. Dan was er weer een controverse over Michelle Obama (is ze seksistisch?)- dan deed John McCain weer iets volledig onverwachts.
Ondertussen stortte de Amerikaanse economie in - en stopte mijn krant DAG ermee.
Maar de campagne ging door en ik ging mee. Op een zondagochtend liftte ik naar New Hampshire (een swingstate) waar ik op tientallen deuren klopte (’Als Obama wint, komt het door de grassrootsorganisatie’, vertelde een kiezer in de rij voor het steumbureau mij, dinsdag 4 november). Een week later zou ik op stap gaan met de Republikeinen, maar die wilden ineens toch geen journalisten.
Ondertussen bleef ik maar bijzondere mensen ontmoeten. Of het nou was tijdens lezingen, in koffietentjes, in een wijnwinkeltje, terwijl we op de bus wachtten, of bij het postkantoor.
En soms overhoorde ik gewoon een gesprekje op straat. Meer dan eens.
Regelmatig trok ik er op uit om buiten Boston de sfeer te proeven. Of het nu in New York of New Hampshire was, Maine, Chicago, New York of Virginia. Overal trof ik mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de verkiezing van hun kandidaat. En dat was zonder uitzondering bijzonder indrukwekkend om mee te maken.
Na ruim twee maanden voltijds schrijven over de verkiezingen - zowel blogs als publicaties - was het dan eindelijk zover: de verkiezingen.
’s Morgens om 7 uur stond ik bij het stembureau, waar ik de stemming peilde en met mensen sprak. De overheersende gedachte: dit is een historische dag - wie ook mag winnen.
24 uur lang blogte ik over stemmende Amerikanen, over overwegingen, over zenuwachtige mensen, over alles wat op televisie te zien was. Over stembusproblemen en de spanning voor de uitslag. En toen over de uitslag en het feest dat daarop uitbarstte.
Het was een lange, bijzondere mooie reis. Amerika heeft een president gevonden. En daarmee sluit Presidentgezocht.nl af.
Zoals ze hier zouden zeggen: amen.
Verandering (change dus)
President-elect Barack Obama won met de boodschap van verandering, hoop en daarnaast met een fris ogende, strakgeorganiseerde campagne.
En zo ziet het er nu nog steeds uit. Obama is als een gek aan de slag gegaan om mensen aan te nemen. Mensen die hij al kende (zoals zijn nieuwe chief-of-staff Rahm Emanuel en zijn adviseur David Axelrod) - what’s the change?, vragen verbitterde Republikeinen zich af.
Maar, argumenteren Democraten: er moet ook stabiliteit zijn.
Het transitieteam van Obama heeft in elk geval wel een website geopend die er wederom fris, strak en ’slick’ uitziet. Met informatie over de kandidaat, zijn standpunten en natuurlijk zijn toespraak van dinsdagavond.
Maar ook iets nieuws. Obama’s campagne bestond bij de gratie van de miljoenen vrijwilligers. Die bron wil de nieuwe president niet kwijtraken. Daarom heeft hij op zijn website ruimte ingericht voor Your Story.
Wat met ‘jouw verhaal’ gaat gebeuren is niet duidelijk.
Voorpagina ND
Op de voorpagina van het Nederlands Dagblad staat mijn verhaal met reacties vanuit de conservatief christelijke hoek. De mooiste quote: ‘We zijn niet blij met Obama (…) want hij is voor het Verdrag van de Rechten van het kind (…) en dan mogen wij onze kinderen niet meer slaan.
Lees de rest hier.
Mooie televisie
McCain + Palin + Wiet = ?
‘Ik wilde eigenlijk op John McCain stemmen’, vertelt de jongen in de hippe kledingzaak. ‘Maar ik mocht Sarah Palin niet.’
En terwijl zijn collega nog moet bijkomen van de onverwachte mededeling, vertelt de jongen over zijn gang naar de rechtszaal, nadat hij betrapt was met meer dan 28 gram wiet.
Zijn collega gaat er maar even bij zitten.
Krantencovers
Op zoek naar een New York Times, op deze historische dag.
- Borders 1: ‘Uitverkocht, al vanaf acht uur vanmorgen.’
- Borders 2: ‘Uitverkocht, al vanaf acht uur vanmorgen. Vergeet het maar, hij is nergens meer te krijgen.’
‘Een zwarte president’
Tijdens de voorverkiezing was het een issue, de laatste maanden hoorde je er in Amerika nog maar weinig over: Barack Obama heeft een kleurtje.
Af en toe kwam het ‘Bradley-effect’, langs (mensen stemmen uiteindelijk toch liever niet op een zwart iemand, als ze eenmaal in het stemhokje staan). Maar eigenlijk was iedereen het er wel over eens dat Amerika veranderd was. En dat Obama naast gekleurd, ook een iemand was die presidentieel overkwam - en misschien wel gewoon had wat Amerika kon gebruiken.
Nu gaat het er wel al 10 uur over. De toespraak van John McCain benadrukte de historische verkiezing van Obama. Maar hij deed dat zo vaak, dat een cafegenoot op een gegeven moment verzuchtte: ‘Hij is meer dan alleen zwart. We hebben niet op hem gestemd omdat hij zwart is, maar omdat hij een goede president wordt.’
Of zoals ze het op CNN zeggen: ‘Ja, er zijn rascisten in Amerika, net als er ook muggen zijn . Maar er waren er niet genoeg om Obama uit het Witte Huis te houden. Het glas is half vol, en kunnen we dan nu deze kleurgesprekken achter ons laten, en alsjeblieft over de toekomst gaan praten?’
Feestende mensen
Harvard Square. Juichende studenten, toeterende taxi’s, glimlachende agenten.
Tranen (2) (de toespraak)
Het begon nog grappig, met dat de dochters van Obama een puppy zouden krijgen.
Bij het gedeelte over campagnevoeren - en dat ‘you’ het voor elkaar had gekregen, begon het meisje met de donkere haren te snikken. ‘He’s talking about me.‘
Bij het stuk over de 106-jarige dame, en alle veranderingen die zij had doorgemaakt - Yes we can -, begon de jongen voor me.
Bij het stuk dat we allemaal, blank, zwart, homo, gehandicapt, rood of wit, begon de homo te huilen.
En toen kwam het over iedereen. Het hele café in tranen. Iedereen.
Wat een wereldspeech.