De kapper

Woedend is ze, mijn kapper Amal. ‘Die Hillary’, briest ze, terwijl ze woest mijn haar knipt. ‘Als je niet tegen je verlies kan, moet je niet meedoen aan de verkiezingen.’ Ze heeft het over de kandidaat die ondanks verlies in de voorverkiezing persé ook op het nominatie stembiljet wil. ‘En Bill Clinton is ook niet meer te vertrouwen’, moppert ze door. ‘Het lijkt wel of ze liever McCain hebben dan Obama.’

Mijn haar mag wel wat hipper, dat constateerde Amal toen ik binnenkwam. Andere pony, van achter wat korter, wat swingender, you know. De Clintons stellen haar teleur, maar McCain is helemaal niks. ‘Die maakt van Obama een moslim, en doet dan ook nog of dat iets slechts is. Mensen worden bang gemaakt voor islamieten en dus bang voor Obama.’

Zelf komt ze uit Casablanca, Marokko. Twaalf jaar geleden emigreerde ze op uitnodiging van de kapsalon naar Boston. Zeven jaar geleden werd ze Amerikaan - helemaal niet moeilijk, vond ze. Haar kinderen hebben de Marokkaanse, Amerikaanse en Canadese nationaliteit, want vijf jaar geleden trouwde ze met een man uit Toronto.

Amal denkt niet dat Obama kan winnen. Ze kijkt sip, terwijl ze met harde hand mijn haar borstelt. ‘Het zou zo goed zijn voor Amerika, een ander politiek klimaat, een ander gezicht. De hele wereld verandert, maar de Amerikaanse politiek staat stil.’

Ik mag mijn bril opzetten. Zo. Dat is hip. ‘Weet je’, concludeert ze haar betoog. ‘Ik weet eigenlijk niet eens zeker of het Obama lukt de politiek te veranderen. Maar het idee, het gevoel dat het kan, dat maakt mijn stem al waardevol. Hij gaat het tenminste proberen.’