De billen van Michelle

Barack talked about “The world as it is” and “The world as it should be.” And he said that all too often, we accept the distance between the two, and settle for the world as it is – even when it doesn’t reflect our values and aspirations.

Er zijn, is zoveel belangrijker dan iets zien. Dat zeggen de vrijwilligers buiten, en ze hebben gelijk.

De ‘tribute to Edward Kennedy’ was indrukwekkend, vooral het gejuich van de tienduizenden mensen in de hal. Delegates beneden op de vloer hielden bordjes met ‘Kennedy’ omhoog.

De toespraak van Nancy Pelosi was goed, het gejuich van de tienduizenden mensen opzienbarend. Vooral toen ze begon over gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Delegates beneden op de vloer hielden bordjes omhoog met ‘gelijke rechten’.

De toespraak van Craig Robinson was lief. Over zijn kleine zusje Michelle. Geen bordjes voor Craig, maar hard applaus, dat wel.

En dan waar iedereen op wachtte. Waar iedereen voor naar het Pepsicenter was gekomen. Waar iedereen naar uitkeek: Michelle Obama. De delegates op de vloer beneden stonden op hun stoelen en waren uitzinnig. Na een filmpje over haar leven, de toespraak van haar broer en knalharde livemuziek waren ze daar ineens: de bordjes met ‘Michelle’ erop.

Met op de achtergrond een miljoenen kostend podium, een live band en twee enorme televisieschermen stond daar de vrouw van Barack. Maar dat alles was niet te zien, vanuit vak 372. Het enige dat ik kon zien, met veel moeite door een verrekijker, waren de billen van Michelle.

Er zijn, is zoveel belangrijker dan iets zien. Lucky me.