Yes, we can

Het voelde misschien wat ongemakkelijk, maar ik meende het wel. Toen Wyclef en Wil.i.am hun ‘Yes, we can’ nummer deden, zong ik mee.

Yes, we can. Yes, we can.

De afgelopen dagen heb ik me continue verbaasd over alles. Religie, abortus, anti-oorlogsdemonstraties, hoe ze juichen, wanneer ze bidden, wat ze zeggen, hoe ze het zeggen en over Amerikanen in het algemeen.

Vandaag wilde ik één zijn met de Amerikaanse Democraten. Vandaag was ik Democraat en Amerikaan. Ik mengde me in het spektakel, voelde wat zij voelden. Dus daar zat ik, een beetje ongemakkelijk ‘Yes, we can’ te brullen.

Ben jij journalist?
‘Zeg, ben jij journalist?’ Een snotaap met een notitieblokje en een veel te grote camera kijkt me verwijtend aan. ‘Ben je voor Obama, ofzo?’ Hij wijst op mijn bordje met ‘Change’ en schudt zijn hoofd. ‘You should be independent.’

Zeker, lief lulletje rozenwater van me, maar vandaag even niet. Vandaag sta ik op bij het volkslied, schreeuw ik mee als Al Gore opkomt, of Stevie Wonder. Juich ik voor Joe Biden en accepteer ik de kippenvel bij het filmpje over Barack Obama.

Tijdens de speech van Obama maak ik geen foto’s (nou ja, eentje dan) en geen aantekeningen. Ik zit, ik luister, ik spring op en ik klap. Net als de mensen naast mij. Ik laat me meevoeren door de retoriek van Obama. Ik gelóóf zijn woorden, ik gelóóf dat verandering kan en dat belastingverlaging de oplossing is voor alles.

Ik juich voor Obama. Om mij heen pinken mensen traantjes weg. De stiltes die vallen, zijn misschien nog wel indrukwekkender dan de staande ovaties.

Maar dat ziet en hoort het jonge journalistje voor mij niet. Die is bezig mee te lezen met de speech van Obama - en vergeet te kijken en te luisteren.