Over en uit

Na de agressie van woensdag was donderdag een kalme dag. Cindy McCain (vrouw van) hield haar speech, veel gestotter. Matig applaus.

En uiteindelijk was daar den Republikeinse ‘nominee’. Zijn speech duurde lang (bijna een uur) en een briljant spreker is John McCain niet te noemen. Maar het was niet kil, het was niet denigrerend en het was ook niet beledigend, zoals de speeches van Mitt Romney, Rudi Giuliani en Sarah Palin.

Tuurlijk, ‘USA! USA!’ werd nog steeds geschreeuwd. Twee demonstranten verstoorden John McCain’s speech. Ze werden uitgejouwd.

Later, wachtend op mijn trein, zei een afgevaardigde uit Californië: ‘Ik wil ze gewoon begrijpen, die demonstranten. Ik weet wel dat mogen zeggen wat ze willen, maar waarom willen ze wat ze willen? Ik snap dat niet. Ik wil dat begrijpen.’

In de trein zat ik naast een van de demonstranten. Hij probeerde het uit te leggen, maar kwam niet door haar ‘ik wil het begrijpen, ik wil het begrijpen’ heen. Hij gaf het op. ‘Mijn oma is precies zo’, grinnikt hij. ‘Waarom probeer ik het ook.’

Het einde van de speech was chaotisch. Door het gejuich en applaus waren John McCains laatste zinnen onverstaanbaar. En toen een minuut later Sarah Palin opkwam ontplofte de zal in een orgastisch gestamp, geschreeuw, gejuich en applaus. Zo hard was voor McCain nog niet geklapt.

‘Hij blijft een outsider’, aldus de Israëlische journalist die naast me zat. ‘Hij is te gematigd.’

Tot zover de conventies. De Republikeinse was volledig anders dan de Democratische. De sfeer, door de vele demonstraten en orkaan Gustav, ontbrak grotendeels. Maar ook de mensen waren anders. Netter, ouder en blanker.

Mijn roommate in Minneapolis kon kaartjes krijgen voor de nominatietoespraak van McCain. ‘Ik denk dat ik het maar niet doe’, zei hij, nadat hij erover had nagedacht. ‘Ik denk dat ze bang zijn dat ik afgeef.’