Requiem voor een krant

De dag dat ik en mijn collega’s bij DAG te horen kregen dat onze krant geen toekomst had, en daarom per direct gestaakt werd, ging nog een kleine, jonge krant ten onder.

De New York Sun had zich de afgelopen jaren een klein plekje in het New Yorkse krantenlandschap toegeëigend. De conservatieve krant wilde een tegenhanger zijn van de liberale New York Times en kwam regelmatig met primeurs. Het dagblad bestond zeseneenhalf jaar en had volgens de hoofdredactie een betaalde circulatie van een kleine vijftienduizend.

De New York Times schreef dinsdag over de de New York Sun: ‘De redactie van de New York Sun was klein, veel kleiner dan andere kranten in New York, werkte in een gebouw uit de 19e eeuw, met materiaal uit de 19e eeuw. Telefoons werkten vaak niet, het brandalarm ging soms zomaar af en de lift stopte regelmatig halverwege een verdieping. Maar dat weerhield de redactie er niet van om primeurs na te jagen.’

Hoewel DAG de vierde gratis krant was, met een beperkt budget en een heel kleine redactie, wisten ook wij ons plekje te veroveren en kwamen ook wij regelmatig met mooie verhalen en eigen onderzoeken.

Terwijl de redacteuren van DAG – en ik vanuit de Verenigde Staten – zondag nog gewoon werkten aan de krant van maandag, zoemden op de redactie van de New York Sun de geruchten al rond. Maar, net als bij DAG, werd op maandag gewerkt aan de krant van dinsdag. ‘Of hij zou verschijnen wisten we niet’, aldus een redacteur in New York. Beide redacties kregen maandagochtend te horen dat respectievelijk dinsdag (The New York Sun) en woensdag (DAG) de laatste krant zou uitkomen. De New York Sun stopt omdat geldschieters uitbleven, DAG omdat moederbedrijf PCM er niet meer in geloofde.

Op een dag in april 2002 interviewde de hoofdredacteur Seth Lipsky van wat The New York Sun zou worden, de burgemeester van New York. Toen Lipsky aan de burgemeester vertelde over zijn nieuwe krant, vroeg Michael Bloomberg: ‘Wat hebben jullie gerookt?’ Met andere woorden: zijn jullie gek geworden? Op een dag in april 2007 stapte ik de nieuwe redactie van DAG binnen. ‘Dat gaan jullie nooit redden’, kreeg ik veel te horen. ‘Waarom naar een nieuwe krant?’

Het antwoord dat Seth Lipsky heeft op deze vraag: ‘Jullie, verslaggevers, eindredacteuren, columnisten, fotografen, de salesafdeling, distributie, technici en andere medewerkers - jullie kunnen allemaal aan je kinderen en je kleinkinderen en simpelweg je vrienden vertellen dat je niet alleen hebt meegevochten in de krantenoorlog, maar dat je dat hebt gedaan op een manier waar je in geloofde en dat je dat met enkele van de beste journalisten van jouw generatie hebt gedaan – en dat je het gevecht hebt geleverd met opgeheven hoofd.

En zo is het maar net.