Stembureau: lange rij

Om kwart voor zeven staat er al een lange rij bij het stembureau. Mensen lezen een krantje (de Boston Herald of de Boston Globe), kletsen met mensen in de rij, smsen en… wachten.

Het stembureau is nog niet eens open en de wachttijd is al opgelopen tot drie kwartier. Een kort, volledig onwetenschappelijk onderzoekje wijst uit: 45 procent voor McCain, 45 procent voor Obama en tien procent onbeslist. Het lijkt de rest van Amerika wel.

‘Ik stem op Obama’, zegt Linda vol vuur. ‘Waarom? Ik ben… hoopvol.’ De vrouw achter haar stemt ook op de Democraat. Niet zozeer omdat ze zo enthousiast is over hem, maar omdat ze John McCain niks vindt. ‘Zijn Ruslandpolitiek is echt veel te agressief.’ Haar vriend stemt wel John McCain. ‘Maar daar praten we niet over. Dat ligt te gevoelig.’

Sean en zijn partner Kathryn stemmen ook op de Repubikein, omdat hij veel meer ervaring heeft dan Obama. ‘Het is een belangrijk moment in de geschiedenis - het gaat om de toekomst.’ Dawn knikt instemmend. Ze staat samen met haar zoontje Scotty in de rij. ‘Ik stem op McCain, omdat zijn toekomstvisie over Amerika overeenkomt met die van mij. Hij kan ons land beschermen.’ Scotty: ‘Ik ben ook voor John McCain!’

‘Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ervaart wat verkiezingen zijn.’, vertelt Louise. ‘Daarom heb ik hem meegenomen naar het stembureau.’ Ze stemt op Obama omdat de Republikeinen het volgens haar zo slecht hebben gedaan, dat verandering nodig is. Zoon Will (12) is het met haar eens: ‘Ik vind dat rijke mensen best wat meer belasting mogen betalen. En ook Obama’s energiebeleid is goed.’

Tijd voor koffie. ‘Heb je al gestemd?’, vraag ik in de Dunkin’ Donuts aan Mohamed die achter de counter staat. ‘Mag nog niet’, vertelt hij. ‘Ik ben nog geen Amerikaan. Volgende keer.’

Buiten koop ik een stapeltje kranten. ‘Al gestemd?’, vraag ik aan de kranten verkoper. ‘Nee.’

‘Gaat u wel stemmen?’

‘Ja, dûh.’