President gezocht/gevonden

Barack Obama heeft de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen, dat weten we inmiddels. Maar de strijd was lang en regelmatig keihard.

Een overzicht van een historische verkiezing van een president.

– BEGIN BIJ HET BEGIN –

– LEES HIER AL MIJN PUBLICATIES –

Alles begon met de taxirit van het vliegtuig naar het hotel. Als schoolkinderen zo blij, waren de afgevaardigden van de Democratische conventie. De taxichauffeur werd streng toegesproken: hij mocht wel wat enthousiaster doen over Barack Obama.

Zelden komt zoveel politie, secret service en homeland security bij elkaar. Voeg daar de honderden abortusdemonstranten aan toe, die grafisch lieten weten tegen Obama te zijn, en de vele religieuze fanatici, die heel Denver wilden bekeren en je krijgt een idee van hoe de Democratische conventie geweest moet zijn. Afgezien nog van de vele handelaren, afgevaardigden, vrijwilligers, journalisten en toeristen.

Dat was buiten. Binnen spraken Michelle Obama, Hillary Clinton en Ted Kennedy. Binnen werd gejuicht zoals alleen Amerikanen dat kunnen.

Absoluut bijzonder hoogtepunt was de toespraak van Barack Obama, met tachtigduizend toeschouwers in een stadion. Ik schreef een ietwat controversieel stuk over die dag.

Het was me namelijk opgevallen dat Amerikanen ergens volledig in op kunnen gaan. Het enthousiasme, voor Obama, maar net zo goed voor abortusrechten vond ik indrukwekkend en ik wilde dat wel eens ervaren. En dus sloot ik me aan bij een NBC-stagiair uit Georgia en deed wat hij deed. Juichen, schreeuwen en ontroerd zijn. Niet omdat ik niet onafhankelijk wilde zijn - maar omdat ik dacht (en denk) dat je pas weet waar je over schrijft als je weet wat het betekent voor zoveel mensen.

Een ander heel bijzonder moment kwam een week later. Bij de toespraak van Sarah Palin in Minneapolis. Bijna net zoveel energie als een week eerder, maar een sfeer die van tijd tot tijd bijna bedreigend was. De feitelijke presidentskandidaat, John McCain, leek bijzaak.

De conventie was heel anders dan bij de Democraten. In de stad was veel minder te doen - door de constante dreiging van antikapitalistische demonstranten (en militairen die in Irak hadden gediend, en niet te spreken waren over de oorlog) was alles afgesloten. Ook orkaan Gustav die in het zuiden van Amerika huis hield, gooide roet in het Republikeinse feestje.

‘Jammer dat de conventie voorbij is’ mopperde een Oostenrijkse journalist na de toespraak van John McCain. ‘Nu moet ik weer zelf op zoek naar verhalen.’ Ik kan niet zeggen dat ik daar in drie maanden tijd ooit een probleem mee heb gehad. Of ik nou in de taxi zat, of bij de kapper, iedereen praatte over politiek. Persconferenties waren soms hilarisch - op televisie kwam altijd wel iets hilarisch’ (of schokkends) voorbij.

De campagne was nooit saai. Dan was er weer een controverse over Michelle Obama (is ze seksistisch?)- dan deed John McCain weer iets volledig onverwachts.

Ondertussen stortte de Amerikaanse economie in - en stopte mijn krant DAG ermee.

Maar de campagne ging door en ik ging mee. Op een zondagochtend liftte ik naar New Hampshire (een swingstate) waar ik op tientallen deuren klopte (’Als Obama wint, komt het door de grassrootsorganisatie’, vertelde een kiezer in de rij voor het steumbureau mij, dinsdag 4 november). Een week later zou ik op stap gaan met de Republikeinen, maar die wilden ineens toch geen journalisten.

Ondertussen bleef ik maar bijzondere mensen ontmoeten. Of het nou was tijdens lezingen, in koffietentjes, in een wijnwinkeltje, terwijl we op de bus wachtten, of bij het postkantoor.
En soms overhoorde ik gewoon een gesprekje op straat. Meer dan eens.

Regelmatig trok ik er op uit om buiten Boston de sfeer te proeven. Of het nu in New York of New Hampshire was, Maine, Chicago, New York of Virginia. Overal trof ik mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de verkiezing van hun kandidaat. En dat was zonder uitzondering bijzonder indrukwekkend om mee te maken.

Na ruim twee maanden voltijds schrijven over de verkiezingen - zowel blogs als publicaties - was het dan eindelijk zover: de verkiezingen.

’s Morgens om 7 uur stond ik bij het stembureau, waar ik de stemming peilde en met mensen sprak. De overheersende gedachte: dit is een historische dag - wie ook mag winnen.

24 uur lang blogte ik over stemmende Amerikanen, over overwegingen, over zenuwachtige mensen, over alles wat op televisie te zien was. Over stembusproblemen en de spanning voor de uitslag. En toen over de uitslag en het feest dat daarop uitbarstte.

Het was een lange, bijzondere mooie reis. Amerika heeft een president gevonden. En daarmee sluit Presidentgezocht.nl af.

Zoals ze hier zouden zeggen: amen.