Meet Joe Sixpack

De Republikeinse vice-presidentskandidaat Sarah Palin heeft het vaak over Joe Sixpack. De gemiddelde Amerikaan. Een werkende persoon (blank? man?) uit de middenklasse, die het zwaar heeft - en belangrijker: die zij begrijpt.

Zaterdagmiddag. Sandwich, New Hampshire: The Sandwich Fair.

Een boerenmarkt met tienduizenden ‘Joe Sixpacks’ die een lang weekend lang paarden komen kijken; met trekkers een aanhangwagen verslepen; zien hoe kinderen ossen hoeden; veel vlees eten; oude Amerikaanse auto’s bekijken; een beetje schieten op de kermis en natuurlijk de mooiste pompoenen, de grootste courgettes en de liefste varkentjes aanwijzen.

De Sandwich fair is een traditionele countryfair. Met traditionele Joe Sixpacks.

De gesprekken tijdens het wachten op de schoolbus - op weg naar het grasveld waar de auto’s geparkeerd staan - gaan over Barack Obama (aye) en John McCain (nay).

- De een zegt: ‘Alleen de mensen die nu niets merken, stemmen nog op John McCain’,
- Een ander antwoordt: ‘Niemand dus.’
- Een derde: ‘Ik keek gisteren naar mijn 401k (pensioenplan). Ik ben me rotgeschrokken. McCain kan dit niet oplossen.’
- En een laatste: ‘De Republikeinen beloofden ons: als het goed gaat met de bedrijven, gaat het goed met de mensen. Het zijn leugenaars. Ik heb nog nooit op een Democraat gestemd. Maar nu kan ik niet anders.’

Net zo spannend als WK-finale

Een paar keer per jaar reist Cally Larson uit Minneapolis, Minnesota naar New Orleans. De moeder van twee, met een eigen kapsalon, werkt dan een paar dagen aan de wederopbouw van de stad.

‘En dat is nodig.’ Want nog steeds en nu weer meer na orkaan Gustav eind augustus, liggen grote delen van de stad in puin. Ruim drie jaar na Katrina. ‘Als je naar de French Quarter gaat, of naar andere toeristische gebieden, dan is het prachtig en mooi’ verteld Larson. ‘Restaurants zijn open en er is weer veel te doen. Maar daar buiten, vlak buiten het centrum… het lijkt of er niets gebeurd is.’

In New Orleans bekeek Larson ook het debat tussen Obama en McCain, ze vond het teleurstellend. ‘Al dat gepraat over wetsvoorstellen, die ze dan maar half beschrijven.’ Buitengewoon storend, noemt ze het. Daarbij, geeft ze toe, is debatteren niet Obama’s sterkste punt: ‘Hij is te vriendelijk en valt niet aan. Maar goed, mij hoeft hij toch niet meer te overtuigen en verstokte Republikeinen haalt hij er ook niet mee over.’

Ze kijkt uit naar het debat van donderdag, tussen Sarah Palin en Joe Biden. ‘Ik ga het in de bioscoop kijken, met een grote groep mensen. De laatste keer dat ik er was, was tijdens de WK finale van 2006. Het wordt vast weer net zo spannend!’

Fox, graag

Kijken we CNN of Fox?

Avi Fogel krijgt nog net geen borrelnootjes naar zijn hoofd. Hij organiseert vrijdagavond een debate watching party: vrienden en onbekenden - allen McCain aanhangers, kijken gezamenlijk het debat op zijn grote HD televisie, in de sjieke wijk Brookline. Naar Fox natuurlijk.

Mijn fles wijn komt bij de andere drankjes te staan en ik word voorgesteld - vrienden en familie, en een scholier. Hij is de enige McCain aanhanger in zijn hele school. ‘Is het lastig om voor McCain te zijn in Boston?’, vraag ik. Hij schiet in de lach: ‘Extremely‘. ‘Zelfs zijn docenten zijn voor Obama, over indoctrinatie gesproken’, moppert iemand anders.

John McCain.com
Ik heb Avi leren kennen via de website van John McCain, waar hij een uitnodiging plaatste voor zijn feestje. Natuurlijk was ik welkom.

We pakken snel nog een drankje en verhuizen naar de zitkamer, die voor een groot deel gevuld wordt met een enorme bank. Aan de muur hangt een grote televisie.

Het voelt of we een spannende voetbalwedstrijd gaan kijken - er valt ook daadwerkelijk iets te winnen en te verliezen. Obama als president, is een onmogelijke gedachte voor alle aanwezigen. ‘En niet omdat hij zwart is, echt niet. Daar heeft het niets mee te maken.’

Avi speelt nog wat video’s: McCain als krijgsgevangene, als oorlogsheld, als man van Cindy. Precies op het juiste moment schakelt hij over naar Fox. Bill O’reilly is er klaar voor. En wij ook.

‘Is Jim Lehrer de moderator? Maar hij is van de publieke omroep en dus links! Ongelooflijk.’ Mevrouw Fogel kan het amper geloven.

Barack Obama mag beginnen, met een openingsstatement. Een goed moment voor twee dames om nog even snel wat kaasjes en toastjes te halen. Daarna is het kijken, genieten, commentaar leveren en huiveren. Het gaat hard tegen hard.

Om kwart voor tien vraagt iemand: ‘Hoe lang nog? Ik kan Obama niet meer aanzien.’

John McCain valt aan, is fel en af en toe neerbuigend. Alles kan op instemming rekenen. Obama ergert zich zichtbaar en dat valt niet goed. Na een verhaal van McCain over een dogtag die hij kreeg van een moeder, die vroeg de dood van haar zoon niet voor niets te laten zijn, roept Obama: ‘Ik heb ook een armbandje!’ ‘Puber’, snuift een vrouw links van me.

Halverwege het debat valt het geluid weg, precies als Barack Obama zijn punt probeert te maken. Gelach. ‘Een interventie van God’, grinnikt Avi.

En na ruim anderhalf uur is het afgelopen. ‘We moeten reageren’, roept de zus van Avi. ‘Maar ik weet niet hoe!’ Op Fox verschijnt het nummer waar kijkers kunnen melden wie volgens hen gewonnen heeft.

‘McCain natuurlijk. We gaan het duizend keer smsen!’

Democraat of Republikein

Ze zit er uitgerust bij, op een bankje in de zon. Het is koud in Boston maar de zon schijnt en dus zit ze buiten. Te telefoneren.

‘Ik ga naar huis in november’, kwekt ze vrolijk.

…

‘Nee, ik vlieg naar Florida. Om te stemmen.’

…

‘Alsof ze hier iets aan mijn stem hebben.’

Cally Larson (2)

Cally Larson zal tot de verkiezingen regelmatig laten horen wat zij vindt van de campagnes, de kandidaten en de stand van zaken in Amerika. Ze is fervent Obama aanhanger.

Vandaag reageert ze net als Helen Kuijk op de campagnespotjes van de kandidaten.

‘McCain doet ‘the same ‘ol Republican attack ads‘ en ze verbuigen de waarheid. Ons land is diep en ernstig verdeeld, dat zie je aan de opniniepeilingen. Dat zelfs een dramatische economie, een eindeloze oorlog en slechte gezondheidszorg ons niet kunnen verenigen is zorgelijk.’

‘Die aanvallen, die leugens in de reclames. Ik vind dat ernstig.’ Dat de Obama-spotjes vriendelijker en netter zijn vindt ze prettig. ‘Ik denk namelijk niet dat een negatieve reclame McCain supporters overhaalt en het voelt goed dat mijn kandidaat netjes blijft.’

Helen Kuijk

‘Eigenlijk heb ik nu al genoeg van al de campagnespotjes op televisie. Ik zap al bijna weg.’ Helen Kuijk (spreek uit: ‘Kjoeïk) woont in een stadje vlak buiten Denver, Colorado. Als er vandaag verkiezingen zouden zijn, zou ze absoluut op John McCain stemmen. Sarah Palin vindt ze fantastisch, als vice president. ‘Maar als president zou ze het ook ook prima doen.’

Helen Kuijk zal tot de verkiezingen op dit blog regelmatig vertellen over wat haar bezighoudt, hoe ze de verkiezingen beleeft en of ze bij haar keuze blijft.

‘Wat ik zou willen weten: wat gaan de kandidaten doen voor Amerika, als ze gekozen worden. Maar het enige dat ze doen is elkaar aanvallen.’ Kuijk gaat door: ‘Wat voor veranderingen gaan jullie doorvoeren, waar hebben jullie het nou precies over? Dat wil ik horen!’

Soms heeft Kuijk het gevoel dat kandidaten de zaken mooier voorspiegelen dan ze zijn. ‘Als ze dan eenmaal verkozen zijn, gaan ze het tegenovergestelde doen, van wat ze beloofden. Dan doen ze gewoon wat ze willen doen.’

Wijnwinkel

‘Waar komen jullie vandaan?’, vraagt de verkoper in Provincetown, Massachussets. Het antwoord vindt hij interessant, hij is meerdere malen in Amsterdam geweest. We raken in gesprek - terwijl mijn reisgenoten op zoek gaan naar een (twee!) lekkere fles wijn.

De wijnverkoper, hij woont in Truro, vlak buiten Provincetown, zucht diep. ‘Ik weet niet op wie ik moet stemmen’, geeft hij toe. ‘Ik zou nooit op een partij kunnen stemmen die mijn kinderen naar een foute oorlog stuurt.’ Hij kijkt vertwijfeld: ‘Maar ik wil ook niet meer belasting betalen. Wat blijft er dan over?’

Ralph Nader?

‘Heb ik de afgelopen acht jaar twee keer gedaan. Maar hij is ook geen altruïst.’ Hij knikt goedkeurend naar de wijn en prosecco die mijn reisgenoten op de toonbank zetten. ‘Maar misschien doe ik het maar weer. Nader zegt tenminste wat hij denkt dat goed is voor Amerika. Niet wat Amerika wil horen.’

Cally Larson (1)

‘Dat John McCain het zo goed doet in de peilingen, baart me zorgen.’ Cally Larson, moeder van twee en wonend in Minneapolis, Minnesota, is ronduit geschokt.

Sarah Palin’s speech was goed uitgesproken, dat wil Larson nog wel toegeven. Maar inhoudelijk zat er volgens haar niets in. ‘Het was negatief over Obama en altijd weer die onzin over belastingverhogingen. Maar over hoe ze politiek zal gaan bedrijven: niets.’ Een ronduit zwakke kandidaat, aldus Larson, die om de verkeerde reden gekozen is: ‘Haar toespraak bewijst dat.’

Over McCain is Larson nog minder enthousiast. ‘Palin’s speech was tenminste nog goed te beluisteren, die van hem was ronduit slecht. En had geen inhoud. Het ging alleen maar over Vietnam en hoe geweldig hij wel niet was daar. Alsof niet iedereen dat al weet…’ En ja, ook Larson vindt eer, loyaliteit en waarden belangrijk, maar niet echt ‘informatief’ en noodzakelijk tijdens een acceptatietoespraak.