Verandering (change dus)

President-elect Barack Obama won met de boodschap van verandering, hoop en daarnaast met een fris ogende, strakgeorganiseerde campagne.

En zo ziet het er nu nog steeds uit. Obama is als een gek aan de slag gegaan om mensen aan te nemen. Mensen die hij al kende (zoals zijn nieuwe chief-of-staff Rahm Emanuel en zijn adviseur David Axelrod) - what’s the change?, vragen verbitterde Republikeinen zich af.

Maar, argumenteren Democraten: er moet ook stabiliteit zijn.

Het transitieteam van Obama heeft in elk geval wel een website geopend die er wederom fris, strak en ’slick’ uitziet. Met informatie over de kandidaat, zijn standpunten en natuurlijk zijn toespraak van dinsdagavond.

Maar ook iets nieuws. Obama’s campagne bestond bij de gratie van de miljoenen vrijwilligers. Die bron wil de nieuwe president niet kwijtraken. Daarom heeft hij op zijn website ruimte ingericht voor Your Story.

Wat met ‘jouw verhaal’ gaat gebeuren is niet duidelijk.

Krantencovers

Op zoek naar een New York Times, op deze historische dag.

- Borders 1: ‘Uitverkocht, al vanaf acht uur vanmorgen.’
- Borders 2: ‘Uitverkocht, al vanaf acht uur vanmorgen. Vergeet het maar, hij is nergens meer te krijgen.’

‘Een zwarte president’

Tijdens de voorverkiezing was het een issue, de laatste maanden hoorde je er in Amerika nog maar weinig over: Barack Obama heeft een kleurtje.

Af en toe kwam het ‘Bradley-effect’, langs (mensen stemmen uiteindelijk toch liever niet op een zwart iemand, als ze eenmaal in het stemhokje staan). Maar eigenlijk was iedereen het er wel over eens dat Amerika veranderd was. En dat Obama naast gekleurd, ook een iemand was die presidentieel overkwam - en misschien wel gewoon had wat Amerika kon gebruiken.

Nu gaat het er wel al 10 uur over. De toespraak van John McCain benadrukte de historische verkiezing van Obama. Maar hij deed dat zo vaak, dat een cafegenoot op een gegeven moment verzuchtte: ‘Hij is meer dan alleen zwart. We hebben niet op hem gestemd omdat hij zwart is, maar omdat hij een goede president wordt.’

Of zoals ze het op CNN zeggen: ‘Ja, er zijn rascisten in Amerika, net als er ook muggen zijn . Maar er waren er niet genoeg om Obama uit het Witte Huis te houden. Het glas is half vol, en kunnen we dan nu deze kleurgesprekken achter ons laten, en alsjeblieft over de toekomst gaan praten?’

24-uursblog

Dinsdagochtend 7 uur sta ik bij een stembureau. Dat is het startschot voor mijn 24-uursblog. Ik zal met Amerikanen praten over op wie ze gestemd hebben, hoe de sfeer was op het stembureau, wat ze denken over de uitslag.

Vanaf een uur of 7, als de oostkuststembureaus dichtgaan, zal ik de uitslagen bespreken, wederom met mensen bellen en reacties optikken.

Blijven komen dus - tot diep in de (Nederlandse) nacht!

Eén stem

Deze kreeg ik doorgestuurd.

Republikeinen versus de Democraten

De New York Times schreef een enorm stuk over het verschil tussen de rally’s van de Democraten en die van de Republikeinen. Lees het hier.

Met nog maar drie dagen te gaan tot de verkiezingen was Barack Obama donderdag in Newport News, Virginia. McCain was er zaterdagochtend. En Caroline Kennedy, dochter van John F. Kennedy zaterdagmiddag. Virginia is the state to win, zonder dat kan McCain eigenlijk niet winnen. Als Virginia naar Obama gaat, wint de Democraat.

‘Deuren gaan om zeven uur open, sluiten om kwart voor negen. Wees op tijd!’ Ik ben er om kwart over acht en er is geen rij. Een standje met T-shirts en buttons en twee eenzame (maar gelukkig uitziende) Obamasupporters met borden.

Eenmaal door de metaaldetector lopen we het veld op. De opwarmers schallen al door de microfonen en in de stralende zon, midden op de campus staat een groep van een paar duizend mensen. Het veld biedt ruimte aan tienduizenden - ondanks het weer ziet het er ietwat troosteloos uit.

‘McCain we… I love you!’, roept een meisje. Ze juicht met alles wat hij zegt. ‘Love you!’ Ze houdt een bord vast met ‘Country first’ en heeft daar zelf nog bij geschreven: ‘extra geld naar special needs kids‘.

Het publiek reageert pas echt uitgelaten als Sarah Palin’s naam valt. De vice-presidentskandidaat is nog steeds enorm populair, in zuidoost Virginia, waar gezinnen minstens uit 4 kinderen lijken te bestaan.

Belastingverlaging! - applaus
Obama! - boeh (’Liar!’ roept een McCain aanhanger met een rode trui)
‘If I’m…WHEN I’m elected president - luid applaus en gejuich.

Misschien geloven ze er toch nog in.

Caroline Kennedy
‘Wat is er aan de hand in het Nasa airspace museum?’, vraagt een vrouw in een donkere SUV als ze de drukte voor het museum ziet. ‘Caroline Kennedy spreekt.’ Haar gezicht verstrakt. Dan snauwt ze: ‘Democrats!’

Binnen staat een rij van een paar honderd mensen. Vrijwilligers zwermen er omheen: ‘Wie wil helpen en wat kun je doen?’ Er wordt vrolijk gekwetterd, het lijkt wel een reünie.

‘Heb je al gestemd?’
‘Ja natuurlijk!’

Caroline staat in de file - aanwezigen zuchten en gaan op de grond zitten. ‘Maar kijk om je heen’, roept de MC alle aanwezigen op. ‘Ken je iedereen al? Nee? Stel je voor.’ En zo sta je handjes te schudden met Obama-aanhangers. ‘Hi, I’m Toon.’

‘Toon?’

‘Yeah, ik kom out Nederlands, toen ik drie was.’

Als Caroline eindelijk het podium beklimt, praat ze met zachte stem over haar beslissing om Barack Obama te steunen. Als het publiek eindelijk is uitgejuicht zegt ze: ‘Hij is als mijn vader en hij wordt de nieuwe president van Amerika.’

Luid applaus: de aanhangers gaan uit van een overwinning.

Voor wie het gemist heeft

Barack Obama kocht een half uur televisietijd en leverde dit filmpje af. ‘Te perfect’, ‘gladjes’ en ‘ontroerend’, waren een paar termen die gisteravond langs kwamen tijdens de nabespreking (minstens net zo belangrijk voor de kandidaat als het filmpje zelf).

De reactie van John McCain:

“His campaign is now being flooded with hundreds of millions of dollars in undisclosed and questionable donations. When you’re watching this gauzy feel good commercial, just remember it was paid for with broken promises.”

En in het eerste beste reclameblok na de infomercial van Obama, kwam dit voorbij:

Frustratie

Ring, ring.
Een vrouwenstem: Hallo?
Hallo! Ik wilde graag wat informatie, is dit de Obamacampagne?
Oh, hallo! Nou, zeg het maar.

Ik kom morgen naar Virginia en schrijf momenteel een artikel over vrijwilligerswerk aldaar. Ik wilde weten op hoeveel deuren jullie de komende dagen gaan kloppen. En hoeveel mensen jullie willen bellen.

Ja! Dat is leuke informatie, want het zijn er echt miljoenen. Wacht - ik pak even de exacte aantallen.

Geroezemoes op de achtergrond.

Hallo? - een mannenstem.
Hallo? Ik zou wat informatie krijgen over…
Ja klopt, daarvoor moet je onze persvoorlichter hebben.

En dan weet je het wel: na tientallen pogingen de afgelopen weken, weet ik dat die niet terugbellen.

Wedden dat ik niet word teruggebeld?

UPDATE
Wie niet wordt doorgeschakeld, moet slim zijn. Dus ik ben gewoon maar kantoren in Virginia gaan bellen, in de hoop dat er iemand zit die niet weet dat ze niet met journalisten mogen praten. Maar wat bljkt? Elk Obama-kantoor heeft een eigen persvoorlichter. En soms neemt zo iemand zomaar ineens de telefoon op. Thank you Jerry!

Op zoek naar… (2)

Zoals eerder gesteld: elke zichzelf respecterende aanhanger van Obama en McCain organiseert een ‘election celebration party’. In Amerika óf in Zwolle, om maar eens een plaats te noemen.

De boekwinkel had niks en stuurde me naar iParty, een feestwinkelketen die vooral in uitgestrekte winkelcentra te vinden is. Met de metro naar Wellington, met bus 134 naar het winkelcentrum.

En daar, tussen alle Halloween maskers, jurken, pruiken, versierselen en andere… prullaria was daar De Muur.

Een muur vol met rood-wit-blauwe slingers, koddige witte hoedjes met ezeltjes of olifantjes. Of liever toch plakplaatjes voor op het raam, of stickers voor op de televisie. En wat te denken van de gezellige servetjes met een Amerikaanse vlag? It’s all there! Zelfs verkleedkleren - roodwitblauwe maatpakjes en stropdasjes waren beschikbaar.

Het is een mooi pakketje geworden, voor de feestvierders in Zwolle.

Op zoek naar…

Overal in Amerika worden verkiezingsfeestjes voorbereid. Wie denkt dat Republikeinen er niet meer ingeloven, think again. Ook zij bereiden hun ‘election celebration parties’ voor. In Phoenix heeft John McCain een hotel afgehuurd.Obama gaat nog een stapje verder: die heeft een heel park besteld in Chicago.

Maar buiten de thuissteden van beide kandidaten, organiseert elke zichzelf waarderende aanhanger een feestje, of bezoekt er één bij hem in de buurt. In Boston alléén staan er al een tiental op de planning - afgezien nog van alle vrienden-onderling-feestjes.

Maar, niet alleen in Amerika wordt er gefeest. Ook in Nederland schuiven vrienden bij elkaar aan, nestelen zich voor de televisie met bier en NOS. Spannender dan een WK-voetbalfinale, spannender dan een 100 meter op de Olympische Spelen - voor veel mensen in elk geval. Voor mij.

Dus nu ben ik op zoek naar feestartikelen om het verkiezingfeestje van vrienden in Nederland nog wat op te fleuren. Servetjes met olifantjes, kaasprikkertjes met ezeltjes. Een haarband met de stars and stripes of mooie rood-wit-blauwe vlaggetjes. Dat soort zaken.

Maar dat valt nog niet mee. Want bij de Dollar Tree in Somerville (alles 1 dollar) hebben ze alleen Halloweenservetjes en duivelsoren. Door naar de CoOp dan maar, in Cambridge. Een boekwinkel op de MIT-campus.

Een heel dorp vol academische mensen, die zich vast allemaal interesseren in politiek. Daar moeten toch wel wat verkiezingsparefernalia te vinden zijn? Het begint goed: bij de de deur staan ansichtkaarten van alle kandidaten. Je beste vriendin ziek? Stuur dan een ‘kop op-kaartje’ met een huilende Hillary. Maar bij navraag aan de kassa blijkt dat ook echt de enige verkiezingsprul zijn.

Waar ik het dan kan kopen? Het kassameisje kijkt me wazig aan. Een feestwinkel, misschien?

Wordt vervolgd…