Aan het werk!
De vrijwilliger voor de Obama campagne begint bijna te huilen: ‘Ik weet dat jullie moe zijn, hell, I’m tired‘, zucht ze. Dan, met trillende stem: ‘We moeten dóór. We hebben nog niet gewonnen!’ Ze valt even stil en grinnikt dan: ‘Ik heb afgelopen nacht heel goed geslapen, ik weet wat een goede nachtrust met je doet. Ga allemaal lekker slapen vanavond, maar. Morgen. Moeten. Jullie. Er. Zijn!’
Het publiek juicht.
Waar op een woensdagavond om zes uur tweehonderd mensen vandaan komen, om in een kroeg te horen te krijgen dat ze te méér, méér, méér moeten doen, terwijl dit echt de fanatiekste aanhangers zijn van Obama, begrijpt niemand van de aanwezigen.
‘Deze campagne is van jullie!’, roept een nieuwe vrijwilliger. ‘Van ons, wij zijn de campagne. Allemaal willen we dat Obama wint. En.Wij.Krijgen.Het.Voor.Elkaar!’
Gejuich.
‘Maar er moet méér gebeuren. We mogen geen moment verzwakken. Geen moment rustiger aan doen. We moeten iedereen bellen in New Hampshire. We moeten op elke deur kloppen. We moeten van elk dorp weten waar de Democraten wonen. Want vanaf volgend weekend gaan we GOTVen.’
Gejuich.
‘Wie werkt er nog op 4 november?’
Een paar handen gaan de lucht in.
‘Neem vrij! Zeg tegen je baas: ik moet iets belangrijks doen, dit is het belangrijkste moment van het jaar. Ik moet naar New Hampshire!’
Gejuich.
GOTVen, is actief werken aan ‘Get out the Vote’. Vijfduizend vrijwilligers uit Massachusetts vertrekken het weekend voor de verkiezingen naar buurstaat New Hampshire - om mensen te helpen herinneren te gaan stemmen. Een miljoen telefoontjes moet worden gepleegd, in de dagen voor de verkiezingen. Nog eens vijfduizend vrijwilligers gaan op 4 november daadwerkelijk mensen naar de stembus brengen. En nadat wekenlang op elke deur in New Hampshire is geklopt, weet de Democratische Partij precies waar de Democraten wonen.
‘En’, benadrukt de volgende vrijwilliger. ‘De partij die de meeste aanhangers naar de stembus weet te krijgen. Wint.’
Gejuich.
Gelukkig wordt er ook gelachen
Wie wist dat in beide presidentskandidaten een cabaretier schuilde?
Langs de deuren
Een grassrootscampagne zoals die van Obama - vanmiddag ga ik campagnevoeren met de lokale Republikeinen - vind ik indrukwekkend. Deze mail kreeg ik gisteravond van Cambridge for Obama.
Last weekend we sent over 250 canvassers to NH - dwarfing the numbers from elsewhere in the state.
De twee wijken van Boston die dit organiseerden (Cambridge en Somerville) tellen samen nog geen 200 duizend inwoners. En daarvan stonden er in één weekend 250 vroeg op, vertrokken naar Porter Square, waar ze in auto’s werden geladen en naar New Hampshire (ge)reden. Daar voerden ze campagne voor Obama en de meesten waren niet voor etenstijd terug.
Of je het met Obama eens bent of niet, maar dat heeft de presidentskandidaat toch maar mooi voor elkaar.
Debat
Vier blokken richting het oosten en een blok richting het zuiden was een hippe club. Na de Daily Show vertrokken we via een Thai naar wederom een debat. Amerikanen worden verwend.
Samen met een ‘local’, die ons voor dit feest had aangemeld, renden we de trap op, weg van de karaoke beneden, op naar het geruzie tussen beide kandidaten boven. De entré was 10 dollar - ‘voor de Obamacampagne’ - maar omdat we te laat waren, konden we zo doorlopen.
Met een Duits biertje van de tap in de hand kijken we naar één van de drie grote schermen boven de bar, één van de twee televisies rechts en links van de bar en één enorm levensgroot videoscherm boven… Times Square.
Tijdens het debat tussen Biden en Palin was het stiller op straat -alsof een belangrijke voetbalwedstrijd op stapel stond. In New York en rond Times Square gaat het jachtige leven door. Op de eerste verdieping van de kroeg luistert iedereen gespannen naar wat Obama en McCain elkaar en de natie te zeggen hebben, terwijl toeristen zich een paar meter verderop vergapen aan de lampjes, de reclames en de gele taxi’s.
Of zoals Obama zegt: ‘President Bush heeft een aantal zaken goed aangepakt na 11 september, maar een aantal zaken heeft hij laten liggen. Ga uit winkelen!’
En terwijl de kroeg juicht, doen de toeristen buiten wat de natie nodig heeft.
Mooi weekend
En onderstaand filmpje geeft het goed weer.
Blijf vooral doorkijken tot naar Saturday Night Live. De discussie tussen de vier dames is een… uhm, catfight. Maar de discussie is werkelijk hoe de discussie hier op straat gevoerd wordt - zoals ik gisteren merkte tijdens het campagnevoeren in New Hampshire.
And that says it all.
Op campagne
- Waar is de bel?
- Er is geen bel, je moet de hor opentrekken en op de deur kloppen
Klop klop, op de houten deur. Een kat met één blauw en één groen oog verschijnt voor het raampje. We laten een stapeltje folders achter.
Ik ben campagne aan het voeren voor Barack Obama. Het is voor een verhaal dat ik maak voor een studententijdschrift en het lot heeft ervoor gezorgd dat ik de hele middag met architect Larry optrek. Op een stralende zondagmiddag - de blaadjes aan de bomen in New Hampshire kleuren rood, wandelen we van huis naar huis. Eekhoorntjes schieten de lege weg over. Om het kwartier kachelt een auto voorbij - verder is het stil. Heel stil.
- Dit huis heeft ook geen bel
- De hor zit op slot
Klop klop op het raam, een hond blaft. Niemand doet open. In huis verschuift iemand een stoel. We kloppen nog een keer, iets harder. De deur blijft dicht. We laten weer een stapeltje folders achter.
Tussen de huizen moeten we regelmatig tien minuten lopen, om in de meeste gevallen voor een dichte deur te staan.
- Is dit de ingang?
- Daar staat een grote hond, die deur probeer ik niet eens.
- Deze bel doet het niet, maar ik klop wel even.
Stilte. Op de oprit staat een auto met ‘prayin’ op het nummerbord.
- Zo zou Sarah Palin het ook uitspreken.
De grassroots organisatie waar Barack Obama zo om geprezen wordt, draait op volle toeren. Opgeven via de website, een persoonlijk bedankje en een mailtje erachteraan of je zelf een auto hebt, of wil carpoolen. Voor de supermarkt heeft zich een grote groep verzameld, twee mensen verkopen T-shirts. Binnen vijf minuten zitten we bij Larry en nog een man uit Cambridge in de auto en een uur later staan we voor het Obamakantoor in Derry, New Hampsire. Na een korte training (wie zijn de lokale politici, wat moeten we zeggen en waar moeten we heen), worden we met een route, een stapel folders en twintig pagina’s met namen, adressen en politieke voorkeuren van mensen bij wie we langs gaan, de weg opgestuurd.
Hor open, Klop, klop. Het huis is niet meer dan een grote caravan op een heuveltje langs de weg.
- Ja?
- Bent u Steve Scott?
- Ja?
- Wij zijn van de Obamacampagne en vroegen ons af of u al heeft nagedacht over de verkiezingen.
- Ja.
- Zou u ons willen vertellen op wie u gaat stemmen?
- McCain.
- Ok, hartelijk bedankt voor uw tijd en een prettig weekend nog.
Een andere vrijwilliger vertelt. ‘Het gebied waar jullie waren is het meest conservatieve gedeelte van New Hampsire. Ik heb er laatst campagne gevoerd en toen deed iemand open met een wapen in zijn riem. Of ik van de Obamacampagne was, vroeg hij. Ik knikte en gaf hem wat folders, die hij teruggaf. Daarna zei hij: als je van de McCain campagne was geweest, had ik je neergeschoten.’
- Klop, klop.
Biden versus Palin
Ik begin al gewend te raken aan de partijfeestjes. Een groep van rond de tien, vijftien mensen die elkaar niet kent, komt bij elkaar om samen een debat te bekijken.
‘Wie heeft al campagne gevoerd voor Obama?’, is het eerste dat host Katie vraagt. Een paar handen gaan de lucht in. ‘Dat is te weinig! Hier liggen formulieren, je kunt van alles doen. We gaan zaterdag en zondag naar New Hampshire - je kunt bellen, feestjes organiseren… we hebben het nodig!’
Het doel van dit debate watching party is duidelijk meer dan ‘gezellig samenzijn’: het is fondsenwerven, vrijwilligers werven én gezellig samenzijn in één. ‘Het is leuk om met mensen die je niet kent het debat te kijken’, verklaart een vrouw die actief is in de civil rights movement haar aanwezigheid. ‘Vier jaar geleden bestond dat niet, nu bekijk ik alle debatten zo.’
In Katie’s huis geen flatscreen, zoals bij de Republikeinen vorige week en de televisie staat op MSNBC, niet op FOX,- maar de hapjes zijn minstens net zo lekker. En er is wijn, bier (bud light), fris - het lijkt wel een echt feestje. Met twee heel speciale gasten: Joe Biden en Sarah Palin.
‘Het voelt als een spannende voetbalwedstrijd’, fluister ik tegen de Italiaan die in Boston is om Engels te leren. Hij schiet in de lach: ‘Net als Nederland-Italië op het EK zeker?’
Stilte!
De hele dag spraken Fox, MSNBC en CNN al over wat Palin moest doen om mensen te overtuigen en wat Biden vooral niet moest doen om niet bazig over te komen. En eindelijk stonden ze daar. Nederland-Italië.
Palin verslikt zich een paar keer, ze heeft het over ‘Talibani’, waar het Talabani moet zijn. Een aantal mensen schiet in de lach. Als ze begint over dat de VS een leidende functie heeft in de oplossing van het klimaatprobleem begint iedereen te loeien. ‘Ongelooflijk’, snuift een advocate. ‘En ze gelóóft het.’ Ook haar opmerking dat McCain ‘leaves‘ in plaats van ‘leads‘ levert gejuich op onder de aanwezigen.
De opmerkingen van Biden kunnen op instemming rekenen - en heel af en toe krijgt Palin een complimentje: ‘Ze bereikt met haar opmerkingen over haar broer - die meester is - wel de twijfelaars die ze moet bereiken’, aldus de advocate.
En dan breekt Joe Biden. ‘Ik wéét hoe het is om als ouder niet zeker te weten of je kind het gaat halen, ik heb dat meegemaakt.’ Hij slikt en de stilte in de huiskamer is oorverdovend. Op televisie praat Sarah Palin over heel andere zaken - en gaat niet in op de emotionele Biden.
‘Sarah Palin doet alsof er niks aan de hand is’, mompelt mijn buurvrouw is aangedaan. ‘Het doet haar niets. Terwijl hij praat over zijn bijna overleden zoons - en zijn overleden dochter - dat zou haar toch moeten aanspreken als moeder.’
‘Even evalueren’
‘Zo, het is wel duidelijk wie het debat heeft gewonnen’, stelt Katie optimistisch na het debat. ‘Maar wie wil er nog iets aan toevoegen?’ Iedereen vertelt kort hoe het debat is overgekomen. En zeker de helft is niet zo overtuigd als Katie. ‘Als je geen Engels spreekt en alleen kijkt naar de lichaamstaal, dan wint Sarah Palin. Met haar knipoogjes, met haar directe blik in de camera.’ De softwareontwikkelaar glimlacht: ‘Als je daarentegen wél hoort wat ze zeggen, dan wint Biden. Hij was waanzinnig goed.’ Instemmend geklap. Dan stelt iemand de vraag die iedereen waar iedereen mee zit: ‘Maar hoort de gemiddelde Amerikaan dat ook?’
Biden emotioneel
Over Palin nog geen mooie filmpjes (of de fragmenten die ik noemde, morgenochtend meer).
Net zo spannend als WK-finale
Een paar keer per jaar reist Cally Larson uit Minneapolis, Minnesota naar New Orleans. De moeder van twee, met een eigen kapsalon, werkt dan een paar dagen aan de wederopbouw van de stad.
‘En dat is nodig.’ Want nog steeds en nu weer meer na orkaan Gustav eind augustus, liggen grote delen van de stad in puin. Ruim drie jaar na Katrina. ‘Als je naar de French Quarter gaat, of naar andere toeristische gebieden, dan is het prachtig en mooi’ verteld Larson. ‘Restaurants zijn open en er is weer veel te doen. Maar daar buiten, vlak buiten het centrum… het lijkt of er niets gebeurd is.’
In New Orleans bekeek Larson ook het debat tussen Obama en McCain, ze vond het teleurstellend. ‘Al dat gepraat over wetsvoorstellen, die ze dan maar half beschrijven.’ Buitengewoon storend, noemt ze het. Daarbij, geeft ze toe, is debatteren niet Obama’s sterkste punt: ‘Hij is te vriendelijk en valt niet aan. Maar goed, mij hoeft hij toch niet meer te overtuigen en verstokte Republikeinen haalt hij er ook niet mee over.’
Ze kijkt uit naar het debat van donderdag, tussen Sarah Palin en Joe Biden. ‘Ik ga het in de bioscoop kijken, met een grote groep mensen. De laatste keer dat ik er was, was tijdens de WK finale van 2006. Het wordt vast weer net zo spannend!’
Bail-out bill fails
12 stemmen te weinig om het ‘Bail-outplan‘ door het House of Representatives te krijgen.
De schuld ligt bij…
Nancy Pelosi, die een niet objectieve, maar anti-Republikeinse speech hield, vlak voor de stemming. Aldus Republikeinen op televisie.
Nu live!
Congressman Barney Franks (Democraat) is woedend. ‘Dus als je beledigd wordt door je tegenstander, stem je tegen het land?’
Hij kijkt de journalisten in de zaal fel aan.
‘Weet je wat? Geef mij de namen van de 12 mensen en ik ga, zeer ongewoon voor mij, aardig zijn. Ik ga ze vertellen hoe lief ze zijn en hoe fantastisch. Misschien dat ze dan voor het land kiezen!’
De journalisten schieten in de lach - Franks heeft blijkbaar een reputatie.
Waar te stemmen?
Het moet gekmakend zijn voor studenten. Op weg naar college, op weg naar huis, naar de supermarkt en voor de bibliotheek. Studenten worden constant opgeroepen te gaan stemmen.
Het zijn vooral Democraten die aan GOTV doen: Get Out The Vote. Studenten kunnen een beslissende factor zijn (net als Mexicanen, vrouwen, ouderen, christenen, en plattelandsmensen, trouwens)
// Ga je stemmen?
//Sta je al geregistreerd?
// Wil je vrijwilligerswerk doen voor onze campagne?