Opvallend
Gisteravond keek ik het debat met Republikeinen. En opvallend genoeg bepaalt dat het narratief. Ik vond Obama de underdog. McCain was feller. Als Obama begon met een reactie, viel McCain hem daarop aan. Als McCain mocht beginnen, was Obama alleen maar bezig zich te verdedigen.
Ik vond Obama inhoudelijker, intelligenter en positiever, maar door de houding van mijn medekijkers - voor McCain en tegen Obama, viel het belang daarvan weg. Op het toilet smste ik: doet hij het echt zo slecht? Antwoord: nee, hoezo?
Obama probeert de aandacht te trekken van de moderator, Obama zegt ‘het is niet waar!’, Obama wil wat zeggen, maar wordt afgekapt door McCain.
Vond ik McCain presidentiëler, vroeg een van de mensen met wie ik keek. Nee, antwoordde ik eerlijk, ik vond ze beide niet presidentieel. Maar ik vond McCain wel beter.
Kom ik thuis, ga ik slapen en lees ik de volgende dag wat krantenkoppen:
CNN: Beide mannen goed, Obama had the edge
NYT: Mr. McCain’s talk of experience too often made him sound like a tinny echo of the 20th century.
Time: Obama wint op tactieken en en strategieën
Obama was de beleefde debater, vriendelijk naar zijn tegenstander. ‘Obama is het altijd met McCain eens’, is de boodschap van McCain.
I agree, with McCain
Spelletje
In een collegezaaltje van MIT buigen vier vrouwen en dertien mannen zich over twee bordspellen. Het is een ‘meet-up-bijeenkomst’; een groep mensen die elkaar niet kent, komt samen om hun hobby uit te oefenen.
In dit geval om spelletjes spelen. En dan niet Risk, Monopoly of andere activiteiten waar je niet bij hoeft na te denken, maar een ridderspel. ‘It’s sort of a role playing game.‘ Met andere woorden: als je iemand beschuldigt, mag dat in riddertaal.
Dus.
Drie stappen vooruit denken, onderhandelen, overleggen, de vermoedelijke verrader aanwijzen, geen fouten maken, gemaakte fouten herstellen. In opperste concentratie ga ik de strijd aan met deze übernerds - geen scheldwoord. Stuk voor stuk hyperintelligente mensen, MIT-studenten, Harvard-promovendi en Google-medewerkers. Al wordt weinig over werk of studie gepraat. Gespeeld moet er worden: ‘Are thy the traitor, my friend?‘.
Ik twijfel, stamel: mijn ridderengels is niet wat het geweest is. Mag ik deze stap nou zetten? Wil iemand dit samen met mij doen? Kan ik deze quest aan?
‘Yes you can!’, brult Ryan uit. Hij zit rechts van me. ‘Yes You Can’, roept een roodharige jongen met een strip T-shirt aan. ‘Obama, Obama’, zingt de tafel.
Tien seconden - dan is het weer stil. En moet ik nog steeds bedenken of ik die quest aan durf. “Yes, thou can.” Ofzo.
NRA
De National Rifle Association heeft vier spotjes uitgegeven tegen Barack Obama.
‘Verdedig je vrijheid, versla Obama!’
Fox zendt een filmpje tegen Obama integraal uit: een veteraan zegt dat hij zijn wapens in Irak gebruikte om zijn recht op zelfbescherming in Irak te verdedigen dat hij ‘no way‘, voor anti-gun presidential candidate Barack Obama stemmen.
Fox: ‘De Obamacampagne zegt natuurlijk dat het niet klopt, ook onafhankelijke organisaties, zeggen dat er veel fouten in staan.’
De onafhankelijke organisatie FactCheck stuurde dinsdagavond een mail rond:
‘A National Rifle Association advertising campaign distorts Obama’s position on gun control beyond recognition.’
Fox: ‘Wie spreekt de waarheid? Wij zoeken het uit!’
Extra informatie
Ik ging op zoek naar meer informatie en kwam hier op nra.com - het duurde even voordat ik door had dat ik hier moest zijn.
Hij zegt, zij zegt
Het is een nieuwe fase in de campagne. Praten over abortus (McCain) en change (Obama) kan niet meer. Er is inmiddels iets fundamenteels gebeurd, of zoals ze het hier zeggen: de crisis op Wall Street, is naar Main Street gekomen.
En dus zijn er nieuwe spotjes. Hard tegen hard.
Interessant aan het laatste spotje: McCain stelt dat als je vrienden onder vuur liggen, zoals de gouverneur van Illinois, je geen president kan worden.
Nu loopt er, net als tegen de gouverneur van Illinois, ook een onderzoek tegen de gouverneur van Alaska. En zij staat samen met McCain op het Republikeinse ticket.
Gáán!
‘Ik wil dat jullie weggaan’, is het eerste dat congressman Mike Capuano zegt. Hij meent het. Ruim 200 studenten, die op hun vrije zaterdagmiddag naar Boston University zijn gekomen, kijken hem enigszins beduusd aan. ‘Jullie zijn onbelangrijk, ‘I don’t care about you.’
Eerder had de jongste senator uit Massachuesetts gesproken, Ben Downing, en de studenten juist opgejut. Iedereen stuiterde nog in de collegestoeltjes. ‘Fired up?’ vroeg hij. FIRED UP, schreeuwde een koor van studenten. ‘Ready to go?’ READY TO GO!
En dan nu Capuano.
Hij verlaagt zijn stem en zegt dan zachtjes. ‘Ik kan niet nog 4 jaar aan in Washington, met eenzelfde persoon als George Bush. Obama móet winnen.’ Voorzichtig geklap. ‘Jullie gaan stemmen, daarom zijn jullie hier.’ Hier en daar gejuich. ‘Maar waar zijn jullie kamergenoten? Jullie studievrienden? Jullie vrienden van thuis? Die gaan niet stemmen! Uit onderzoek blijkt dat ze thuisblijven. EN DAT MAG NIET GEBEUREN!’
De zaal ontploft. Fired up en Ready to go.
‘Wie van jullie komt uit Ohio?’ Een paar studenten juichen. ‘New Hampshire?’ Een groepje studenten springt op. ‘Michigan?’ Een jongen vooraan klapt in zijn handen.
‘Naar huis! Naar je vrienden!’
Gejuich.
‘Praat met iedereen, behalve met mensen die toch al verloren zijn. Besteed daar geen energie aan!’
Gejuich.
‘Ga in gesprek met twijfelaars, haal buren over, laat zien hoe eenvoudig stemmen is. Gá!!’
De zaal ontploft.
‘Fired up?!’ roept Mike Capuano. ‘READY TO GO!‘, schreeuwen honderden studenten terug, terwijl ze in de rij gaan staan om zich in te schrijven. Morgen vertrekken de eerste bussen naar New Hampshire, zo’n anderhalf uur rijden van Boston. En ze zitten vol.
Lezing
De bibliotheek van John F. Kennedy organiseert regelmatig lezingen. Tot begin november gaan ze allemaal over de verkiezingen. Dinsdagavond spraken twee dinosaurussen van journalisten, zoals ze zichzelf noemden. Jonathan Alter van Newsweek en Mark Halperin van Time Magazine.
Een aantal interessante opmerkingen:
Halperin: ‘Hoe kan het zijn dat de zoon van een 18-jarige alleenstaande moeder, naar Harvard gaat en dat dat als iets elitairs wordt gezien - en níet als the American dream?
Halperin: ‘In 2000 was ik in South Carolina, waar John McCain in de voorverkiezingen verloor van George W. Bush. Zelfs de veteranen hadden niet op McCain gestemd. Dat deed pijn. Ik was erbij toen medewerkers het nieuws aan de senator brachten. Cindy McCain huilde, en vroeg zich af hoe Bush en Karl Rove zo’n campagne konden voeren. Nu doen ze het zelf.’
Halperin: ‘McCain heeft het geprobeerd zonder ‘straight talk‘, maar het blijkt de enige manier om te kunnen winnen.’
Halberin: ‘De Republikeinse partij gebruikt een tactiek, die al sinds 1964 wordt gebruikt: zeg dat alle journalisten tegen de Republikeinen zijn. Zoals ze in 2000 en 2004 zeiden: ‘Vote Bush and annoy the media.’
Jonathan Alter: ‘Ik kom, net als Obama uit Chicago. De Chicago Bulls zijn vooral goed in the 4th quarter. Dat zal Obama ook moeten doen: de laatste fase van de verkiezingen is ingegaan. Obama moet nu knallen.’
Alter: ‘Obama wil inhoudelijke speeches geven, geen oneliners. Maar hij moet met oneliners komen - iets dat de media eenvoudig kunnen oppikken, in hun ticker kunnen plaatsen. Zoals ze bij de Godfather zeggen: ‘This is the business we have chosen. Oneerlijk, maar hey, dit is waar we voor gekozen hebben.’
Halperin: ‘Veel Democraten dachten aanvankelijk: mocht McCain winnen, dan is dat niet zo erg. Maar ze zijn hem steeds meer gaan haten. Ze zeggen: hij heeft zijn ziel aan de duivel verkocht.’
Halperin: ‘Ik volgde Mccain in Ohio en ik had een heel aardige, oudere chauffeur. Die wilde aanvankelijk op Obama stemmen, maar ging nu vol voor McCain. Waarom? Na de speech van Sarah Palin over community organizing had de conservatieve radiohost Michael Savage uitgelegd wat community organizing eigenlijk is. Wat had de chauffeur geleerd? Dat community organizers zwarte Amerikanen in Chicago leren om te rellen.’
Halperin: ‘De vice-president móet goed zijn. Dat is de plicht van de presidentskandidaat. Hij is verplicht een goede vp te kiezen. Ik denk dat kiezers zelf wel kunnen inschatten of McCain dat heeft gedaan.’
Alter: ‘Palin heeft momentum. Maar dan moet ze niet teveel op televisie komen, niet teveel interviews geven. Als het campagneteam haar uit het nieuws weet te houden, zou ze haar momentum kunnen houden. Zonder haar is McCain niets. Als zij niet bij een bijeenkomst aanwezig is, blijven veel stoelen leeg.’
‘Waarom wordt Barack niet boos?’
De bibliotheek van John F. Kennedy organiseert regelmatig lezingen. Tot begin november gaan ze allemaal over de verkiezingen. Dinsdagavond spraken twee dinosaurussen van journalisten, zoals ze zichzelf noemden. Jonathan Alter van Newsweek en Mark Halperin van Time Magazine.
Het publiek is oud, hoog opgeleid en blank. Slechts één donkere man is aanwezig.
Volgens Mark Halperin waren beide kandidaten voor een tweepartijenregering. Maar sinds de Republikeinse conventie zit dat er volgens hem niet meer in. ‘De aanvallen zijn zo keihard, vooral richting Obama, dat ze met goed fatsoen niet meer samen kunnen werken.’
Obama zal van zich af moeten bijten vinden beide journalisten. Maar, aldus beide mannen, daar komt een extra probleem bij: ‘Als Obama boos wordt, dan is hij ‘the angry black man’.
Amerika is een gecompliceerd land. Want Obama moet boos worden, anders zegt men: dat hij nooit een goede president kan worden. Dan zou hij zich ook laten kleineren door Kim Yung Il en Medvedev. Maar hij moet ook níet boos worden, want dan zetten lobbygroepen hem neer als een ‘boze gevaarlijke neger’.
De oplossing? ‘Hij moet niet boos worden, omdat hij wordt aangevallen’, aldus Halperin. ‘Dat is gevaarlijk. Hij moet woedend zijn over het feit dat het Amerikaanse volk wordt voorgelogen. Dat zal zijn spin moeten zijn.’
Maar dat de Democraten in een lastige situatie zitten is duidelijk. Als ze worden aangevallen en ze verdedigen zich, dan zijn ze niet bezig met hun eigen verhaal. Als ze zich niet verdedigen, lijkt het alsof ze geen tegenverhaal hebben.
Is er dan geen positief nieuws? Halperin kijkt vrolijk: ‘Na de verkiezingen komt John McCain naar ons journalisten toe en zegt: ‘Sorry jongens, dat het zo hard gespeeld moest worden. Hij doet op dit moment geen persconferenties, geeft amper interviews. Hij wil niet meer praten. McCain vindt het niks deze harde campagne, hij voelt zich er ongemakkelijk bij. Dat vind ik positief.’
Mislukte abortus
‘Hoi, ik ben Gianna Jessen, en mijn abortus is mislukt. Daarom ben ik hier.’
De campagne wordt harder en harder.
Het spotje is van een lobbygroep ‘born alive truth’
De campagne van Barack Obama reageert natuurlijk snel.
(…)What Senator Obama’s attackers don’t tell you is that existing Illinois law already requires doctors to provide medical care in the very rare case that babies are born alive during abortions.
They will not tell you that Obama voted against these laws in Illinois because they were clear attempts to undermine Roe v. Wade (uitspraak van de Hoge Raad dat abortus is toegestaan, jm). (…)
They will not tell you that these laws were also opposed by pro-choice Republicans and the Illinois Medical Society — a leading association of doctors in the state. And they will not tell you that Obama has always maintained that he would have voted for the federal version of this bill, which did not pose such a threat. (…)”
Metro
Gehoord in de metro: ‘Ik heb wat onderzoek gedaan, naar het leven van Barack Obama. Weet je waar ik achter kwam? Obama is opgevoed door zijn opa, de vader van zijn moeder. In elk geval voor een groot deel. Zijn opa was een handelsman, een verkoper. En weet je wat het is? Ik zie dat terug in Obama, gladde praatjes. Hij wil je gewoon iets verkopen. Zichzelf.’
Auto
Midden op de snelweg op Cape Cod, Massachuessets. Op weg terug naar Boston, van een weekendje wind, zon en strand.
De auto voor ons heeft een bumpersticker. Obama ‘08, staat erop. Mijn autogenoot wijst hem aan en steekt zijn duim op.
Het raampje van de SUV gaat open en vlak voor de auto de weg afgaat, steekt de bestuurder zijn arm naar buiten. Eerst gebald in een vuist, daarna met opgestoken duim.
Liberaal stadje: Provincetown