Grapje onder Democraten

Al twee keer gehoord.

Obama hield zijn speech in Denver in de buitenlucht en de Republikeinen die hem niet graag zien, riepen op tot gebed.

‘Bid tot God en vraag om regen!’, was de boodschap.

De regen hebben de conservatieven voor elkaar gekregen. Dat is knap. Alleen niet op de manier die ze gehoopt hadden: orkaan Gustav komt precies tijdens de Republikeinse conventie aan land.

Bekijk de video-oproep

Taxi (2)

Tegen het raam van de taxi is een ‘Change’ poster geplakt. Om de stoel van de bijrijder is een ‘Hope’ T-shirt gevouwen.

‘Ik zag hem voor het eerst in 2004′, vertelt de taxichauffeur, die in 1991 uit Ehtiopië kwam. ‘Hij sprak op de Democratische Conventie en ik had het gevoel alsof ik wakker werd. Ik wist niet dat ik sliep, maar toen ik hem hoorde spreken, kwam er licht in mijn leven.’

Het klinkt alsof hij het over de nieuwe messias heeft. Maar hij meent het. ‘McCain praat de hele tijd over ‘family first’, maar toen ik net aankwam in Amerika werkte ik in een verpleeghuis. Eén dag. Mensen daar lagen te wachten tot ze doodgingen. Is dat family first? Ik kon het niet aan.’

Dus hij stemt op de Democraten. Die zijn er voor de mensen. ‘Ik kwam tijdens Bush Sr. naar Amerika. Er was geen werk, ik kon nergens een baan vinden en ben gaan studeren. Goed voor mijzelf misschien, maar het gaat niet om mij. Het gaat om Amerika.’

Pas toen Bill Clinton aan de macht kwam, vond hij werk. Nu is hij franchisenemer van Super Shuttle, een bedrijf dat mensen van en naar het vliegveld brengt. ‘The American Dream‘, glimlacht hij. ‘Maar ik mis mijn familie in Ethiopië. Ik lijk wel een Republikein, praten over family first en er niet zijn voor mijn opa en oma.’

Geen fan

‘De speech van Obama? Hm, was ok.’ De zussen uit Minnesota zijn duidelijk geen fan van Barack Obama. Alle reacties op de speech waren tot nog toe in de trant van ‘tranen’, ‘ontroerd’, ‘he is the dream’, ‘toespraak van de eeuw’, ‘geschiedenis’ en ga zo maar door.

‘Hm, ok’ had ik in Denver nog niet gehoord.

Corrupt
We zijn met een busje op weg naar de Rocky Mountains als Lynn met een geheimzinnig gezicht naast me komt zitten. ‘De voorverkiezingen waren corrupt’, sist ze in mijn oor. Een paar uur later, na een goede burritolunch met Obama-aanhanger Karen, loopt Lynn’s zus Renita een eindje met me op: ‘Als je spanning voelt, dan kan dat kloppen.’ Want, zegt ze, hoe aardig ze Karen ook vindt, Karen is voor Obama.

Renita gaat heus wel op Obama stemmen, begrijp haar niet verkeerd. Maar de voorverkiezingen waren corrupt en Hillary had de presidentskandidaat moeten zijn. ‘Obama zou een prima vice-president blijken en na acht jaar had hij dan president kunnen worden.’

Renita en Lynn zagen het helemaal voor zich, maar hun gewenste presidentskandidaat verloor in de voorverkiezingen na een keiharde strijd van Obama.

Renita is stellig: ‘Het komt door de voorverkiezing in Iowa.’ Ze schopt een steentje weg terwijl ze de etalage bekijkt van een souvenirswinkeltje in Grand Lake, Colorado. ‘Ik zoek een trui voor mijn man.’

Werk
Volgens Renita was de voorverkiezing frauduleus omdat maar anderhalf uur gestemd kon worden. ’s Avonds van half zeven tot acht. ‘Mensen die op Hillary stemmen, werken dan!’, roept ze verontwaardigd.

Ze ziet mijn reactie en corrigeert zichzelf: ‘Jonge mensen, bedoel ik. Die studeren, of om vijf uur zijn klaar met werken. Dan haal je het stemlokaal eenvoudig. Oudere mensen durven dan de straat al niet meer op.’

Obama aanhanger Karen loopt langs. De zussen slaken kreetjes bij het zien van de foto’s die ze gemaakt heeft en met z’n vieren lopen we terug naar de bus. Als Renita en ik achterin de bus zitten, fluistert ze me achter haar hand toe: ‘Er is gefraudeerd bij de verkiezingen. Ik zeg het je - en daar mag je best een stukje over schrijven, hoor.’ En dan haalt ze een lavendelblauwe trui met twee rendieren er op uit haar tas. ‘Voor mijn man’, zegt ze trots.

Yes, we can

Het voelde misschien wat ongemakkelijk, maar ik meende het wel. Toen Wyclef en Wil.i.am hun ‘Yes, we can’ nummer deden, zong ik mee.

Yes, we can. Yes, we can.

De afgelopen dagen heb ik me continue verbaasd over alles. Religie, abortus, anti-oorlogsdemonstraties, hoe ze juichen, wanneer ze bidden, wat ze zeggen, hoe ze het zeggen en over Amerikanen in het algemeen.

Vandaag wilde ik één zijn met de Amerikaanse Democraten. Vandaag was ik Democraat en Amerikaan. Ik mengde me in het spektakel, voelde wat zij voelden. Dus daar zat ik, een beetje ongemakkelijk ‘Yes, we can’ te brullen.

Ben jij journalist?
‘Zeg, ben jij journalist?’ Een snotaap met een notitieblokje en een veel te grote camera kijkt me verwijtend aan. ‘Ben je voor Obama, ofzo?’ Hij wijst op mijn bordje met ‘Change’ en schudt zijn hoofd. ‘You should be independent.’

Zeker, lief lulletje rozenwater van me, maar vandaag even niet. Vandaag sta ik op bij het volkslied, schreeuw ik mee als Al Gore opkomt, of Stevie Wonder. Juich ik voor Joe Biden en accepteer ik de kippenvel bij het filmpje over Barack Obama.

Tijdens de speech van Obama maak ik geen foto’s (nou ja, eentje dan) en geen aantekeningen. Ik zit, ik luister, ik spring op en ik klap. Net als de mensen naast mij. Ik laat me meevoeren door de retoriek van Obama. Ik gelóóf zijn woorden, ik gelóóf dat verandering kan en dat belastingverlaging de oplossing is voor alles.

Ik juich voor Obama. Om mij heen pinken mensen traantjes weg. De stiltes die vallen, zijn misschien nog wel indrukwekkender dan de staande ovaties.

Maar dat ziet en hoort het jonge journalistje voor mij niet. Die is bezig mee te lezen met de speech van Obama - en vergeet te kijken en te luisteren.

Medialounge

Midden in het conventiecentrum is een relaxruimte ingericht voor journalisten. Koffie, thee, fris, muffins, scones, brood, bagels, lekkere banken om op te zitten, internetverbinding, kabels en… games.

In een hoekje van de ruimte is een ‘Work Hard Rock Hard’ plek ingericht waar gegamed kan worden. De ‘Media Lounge’ is gesponsord door Microsoft - een gratis USB-stick van 1gb en de Xbox getuigen daarvan. Drie medewerkers van de Democratische Partij zitten er te quizen, maar het rockbanddrumstel staat al klaar.

Journalisten van overal ter wereld schrijven er hun stukjes, checken hun email, eten een bagel. Veel iPhones ook. Het is een diverse groep mensen, Japanners zitten aan een ronde tafel in het midden, een kale man schrijft driftig in zijn aantekeningenboekje. Een donkere man heeft zijn enorme laptop op de stoel voor hem gezet.

Wat vooral opvalt is de aankleding van de journalisten. Opvallend veel dragen een Obama T-shirt, hebben een button op hun colbertje of een sticker op hun laptop. Gelukkig is Fox er ook nog - voor de kritische noten.

Een kaartje, alsjeblieft een kaartje

De toespraak van Obama is ‘talk of town’. Iedereen wil er bij zijn. Mensen zijn nu al emotioneel, staan hun ogen bij te werken in toiletten in het conventiecentrum.

Meerdere mensen wilden mijn perskaart hebben, mensen met borden om hun nek: smeken voor een ticket: ‘I will work for it‘, staat op het bordje van een jong meisje.

Cezanne
Cezanne Hardy uit Seattle is naar Denver gekomen om als vrijwilliger bij de conventie aan de slag te gaan. Ze maakt lange dagen. ’s Morgens bezoekt ze bijeenkomsten, en van drie uur ’s middags tot tien uur ’s avonds begeleidt ze afgevaardigden van en naar hun bussen. Duizenden mensen. Tienduizenden.

Maar er zijn veel vrijwilligers en soms is er een aardig iemand. Zo kreeg ze gisterenavond zomaar ineens een toegangspas voor de hal - en kon ze dus Joe Biden en Barack Obama toejuichen.

Must go
Al vanaf zaterdag, de dag dat ze in Denver aankwam, was ze aan het bellen. Met mensen uit haar staat, Washington. Met andere vrijwilligers. Met mensen die ze net had leren kennen. Alles in de hoop op een kaartje voor de toespraak van Obama.

Tot donderdagochtend nog niks. ’s Morgens om half acht mocht ze bellen met een afgevaardigde uit haar thuisstaat. Daar had ze haar hoop op gevestigd. Het mocht niet zo zijn.

Zuchtend vertrok ze naar Downtown Denver. Haar doel: alles, alles doen voor een kaartje. En dat moest dan geregeld zijn vóór ze om twaalf uur aan de slag moest als vrijwilliger.

Voorbijganger
‘Ik heb een kaartje!’, brult Cezanne door de telefoon. ‘Ik sta hier op straat te huilen als een kind! Ik heb een kaartje, ik mag naar binnen!’ Hoe? ‘Een voorbijganger heeft hem aan me gegeven. Als bedankje, omdat ik vrijwilliger ben!’

Applaus-o-meter (Bill)

Op de Applaus-o-meter is Ted Kennedy naar een, nog steeds respectabele, derde plaats gezakt. Bill Clinton sprak om 7 uur en het applaus duurde zo lang, dat hij op een bepaald moment smeekte of hij alsjeblieft zijn toespraak mocht houden: ‘You know, we have a timetable.’

Het publiek werd gek. Er was geen plaats meer in het stadion, honderden mensen stonden buiten voor grote televisies. Het gejuich was te horen van waar ik stond, in de ring buiten het stadion, bij de tacoverkopers.

Toen stond Ted Kennedy dus op twee, wat betreft applaus. De speech van Bill was overtuigender dan die van Hillary. Ik geloof dat hij Barack Obama een goede presidentskandidaat vindt, ik geloof dat hij vindt dat Obama de nieuwe Bill kan worden.

Applaus-o-meter op tilt
Na de speech van wannabe vice-president Joe Biden - kwam zijn vrouw op het podium. ‘Joe’, zei ze. ‘We hebben een verrassing voor je.’

En toen ontplofte het stadion. Daar was eindelijk de officiële Democratische presidentskandidaat: Barack Obama.

Het stadion schreeuwde, mensen om mij heen stonden op hun (gestoffeerde) stoeltjes, gewapper met de wederom uitgedeelde bordjes: Obama & Joe Biden ‘08.

Het was een voorproefje, voor de speech van vanavond. Dan gaat de applaus-o-meter kapot - zoveel is zeker.

Het is officieel

Barack Obama is zojuist de eerste officiële Democratische presidentskandidaat ‘of colour‘ geworden.

De eerste zwarte presidentskandidaat dus.

Religie

Iedereen ‘blessed‘ iedereen hier. Ik werd op straat door Irvin Walker geblessed, nadat ik hem had geinterviewd. ‘I’m a person of faith‘, zei hij minstens drie keer.

Ik ben geblessed door allerlei Amerikaanse gouverneurs, senatoren, afgevaardigden en andere partijbonzen. Al weet ik niet zeker of ik geblessed word, als ze ‘Bless America‘ zeggen. ‘Bless you‘ telt wel, denk ik.

Op straat staan mensen met borden: ‘Jesus Saves‘. Er zijn ‘Pro-lifers‘, die de bijbel aanhalen om tegen abortus te zijn (ze maken hun punt op een grafische manier). Er zijn ook ‘Pro Faith, Pro Family and Pro lifers‘, die hebben paarse stickers.

Zondag, een dag voor het begin van de Democratische Conventie, was er een kerkdienst met een imam, een rabijn, een priester en wat andere christelijke voorgangers. En natuurlijk een gospelband. Mensen gaan er direct in mee, handen in de lucht: ‘Halleluja!’

Halleluja.

Het hoogtepunt van de in politiek geïnfiltreerde religie is na de keynotespeech. Gisteren was die van Hillary, eergisteren die van Michelle Obama. Na de speech zou je denken: snel naar buiten, voor de lange, lange rijen uit.

Niet dus. Na Hillary kwamen twee Chinese voorgangers op het podium en zij gingen voor in het gebed. En wat deed de rest van de hal? Duizenden mensen stonden stil, bogen hun hoofd, vouwden hun handen. Bless you, America

Amen.

Abortusdemonstraties

Gospel in Denver (excuses voor de slechte kwaliteit)

Juichen

Amerikanen kunnen juichen als geen ander volk. Ze zwaaien met bordjes, ze staan op hun stoelen, ze joelen, ze schreeuwen, ze fluiten, ze dansen en ze springen. Alles om een spreker te laten merken dat ze het met hem of haar eens zijn.

Michelle Obama kreeg een enorm applaus. Toen Bill Clinton in beeld kwam, ging er een geroezemoes door de zaal, voordat iedereen in juichen uitbarstte.

Ook Joe Biden, glimlachend in zijn stoeltje recht tegenover het podium, kon op een enthousiast onthaal rekenen.

Maar Hillary, Bill, Michelle en Joe konden niet op tegen één man. Ted Kennedy. Na een videotribute, een introductie door zijn nichtje (’The man know in our family as uncle Teddy‘) was de zaal zodanig opgewarmd dat het klaar was voor een juichexplosie.

Het moment van stilte, direct na het einde van het eerbetoon, duurde misschien twee seconden. Komt Senator Kennedy of niet? Geroezemoes, rechts op de vloer. De mensen daar zagen hem als eerst. Hij liep rechtop, niet snel, maar hij liep. En de zaal ontplofte.

Iedereen, van afgevaardigden, tot gasten, tot de journalisten in vak 372 gaf hem een staande ovatie. Niet alleen geklap, de schreeuwdecibellen waren hoger dan verantwoord. Gejuich, geschreeuw, gespring geklap. Het dak ging eraf voor Ted Kennedy. Mensen wisten: dit is misschien wel zijn laatste publieke optreden. Dit is het moment om hem te bedanken - en laat dat maar aan de Amerikanen over.