Geheelde wonden
Lees de rest van het verhaal in DAG (28 augustus)
‘Ik sta achter Barack Obama en ik ben er trots op.’ Dat is eigenlijk het enige dat Hillary Clinton moest zeggen, en dat zei ze. Bordjes met ‘Hillary’ werden uitgedeeld en kleurden de vloer van het Pepsicenter wit. Ze riep haar aanhanger vooral op haar goede vriend Obama te stemmen. ‘Want elke stem is nodig om McCain te verslaan.’
De zaal ging mee met haar oproep. Er werd gejuicht, er werd gedanst. De witte bordjes werden vervangen door blauwe bordjes met ‘Unity, Hillary’ en ‘Unity, Obama’. Toen de ex-presidentskandidaat begon over McCain, kleurde vloer rood door de bordjes ‘McCain, more of the same’.
Ze stond daar – in haar oranje mantelpakje tegen een knalblauwe achtergrond – en vroeg haar aanhangers: ‘Deden jullie alleen voor mij mee aan de campagne?’ Luid applaus. ‘Of vochten jullie voor die moeder, met haar geadopteerde autistische dochters, die uitvond dat ze zelf kanker had? En voor de jongen met zijn alleenstaande moeder, die moest rondkomen van minimumloon? Was deze strijd voor mij of voor hen? – de vloer juicht.
Maar was het genoeg? Gaan Hillary-stemmers nu daadwerkelijk op Obama stemmen? Een afgevaardigde uit Florida, met een Hillary T-shirt, Hillarybuttons en een Hillary bordje is tevreden. ‘De wonden zijn geheeld, we zijn klaar voor de verkiezingen.’
Oorlog in Irak?
Amerika is een land in oorlog. In Irak en Afghanistan zijn honderdduizenden militairen gelegerd, maar je hoort er niemand over. Bijna niemand.
Dat de conventie een grote ‘feel good’ show zou worden wist iedereen. Maar zelfs op televisie en in de kranten wordt amper over de oorlog in Irak gepraat. Afgezien van de lege kreten: ‘Our men and women overseas, our heroes!‘.
Cool
Ik zag een documentaire op het IDFA, vorig jaar november. Daar vertelde een Amerikaan dat hij in Irak was geweest. Als hij dat aan iemand in de kroeg vertelde, was het standaard antwoord ‘cool’.
Het is waar. Ik praatte met een afgevaardigde over de oorlog in Afghanistan en vertelde over een vriend die in Uruzgan was. En dat hij bijna was omgekomen bij een raketaanval. ‘That’s cool‘, zei hij.
Anti-oorlog
Als ik het dan niet bij afgevaardigden vind, en ook niet bij de conventie zelf, dan maar naar de anti-oorlogsmensen. Die hebben dinsdagochtend een bijeenkomst in The Presbetarian Church, Sherman Street.
De zaal zit vol hippies, die ongeduldig luisteren naar een genuanceerd verhaal van superafgevaardigde Jim McDermott. Hij heeft het over diplomatie, onderzoeken en demonstraties.
Na een klein uur draaien en zachtjes mopperen springt de man naast me, stevig postuur, morsig T-shirt, klein grijs staartje in zijn nek, op: ‘Just stop the fucking war!’ roept hij. ‘McCain een held? Hij heeft duizenden mensen vermoord met zijn bommen!’ Hij snuift, terwijl mensen enigszins beschaamd wegkijken. Een paar klappen.
Dictator
‘U vertegenwoordigt ons, waarom stopt u die oorlog niet?’, verwijtend kijkt hij naar McDermott. Die glimlacht en zegt: ‘Democratie is vies, het is vunzig en het is fout. Maar als je de alternatieven bekijkt is het het beste alternatief.’
De boze man begint weer te fulmineren. McDermott stopt hem: ‘Als u wilt dat we de oorlog morgen stoppen, moet u een dictator kiezen - niet een Democraat.’
De billen van Michelle
Barack talked about “The world as it is” and “The world as it should be.” And he said that all too often, we accept the distance between the two, and settle for the world as it is – even when it doesn’t reflect our values and aspirations.
Er zijn, is zoveel belangrijker dan iets zien. Dat zeggen de vrijwilligers buiten, en ze hebben gelijk.
De ‘tribute to Edward Kennedy’ was indrukwekkend, vooral het gejuich van de tienduizenden mensen in de hal. Delegates beneden op de vloer hielden bordjes met ‘Kennedy’ omhoog.
De toespraak van Nancy Pelosi was goed, het gejuich van de tienduizenden mensen opzienbarend. Vooral toen ze begon over gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Delegates beneden op de vloer hielden bordjes omhoog met ‘gelijke rechten’.
De toespraak van Craig Robinson was lief. Over zijn kleine zusje Michelle. Geen bordjes voor Craig, maar hard applaus, dat wel.
En dan waar iedereen op wachtte. Waar iedereen voor naar het Pepsicenter was gekomen. Waar iedereen naar uitkeek: Michelle Obama. De delegates op de vloer beneden stonden op hun stoelen en waren uitzinnig. Na een filmpje over haar leven, de toespraak van haar broer en knalharde livemuziek waren ze daar ineens: de bordjes met ‘Michelle’ erop.
Met op de achtergrond een miljoenen kostend podium, een live band en twee enorme televisieschermen stond daar de vrouw van Barack. Maar dat alles was niet te zien, vanuit vak 372. Het enige dat ik kon zien, met veel moeite door een verrekijker, waren de billen van Michelle.
Er zijn, is zoveel belangrijker dan iets zien. Lucky me.
Waar mogen we zitten?
Amerika heeft 52 staten en elke staat wordt vertegenwoordigd door afgevaardigden. Californië heeft er ruim 441, Samoa en Guam allebei 9.
Allemaal moeten ze ook in het Pepsicenter, de plaats waar tot donderdag alle plenaire bijeenkomsten plaatsvinden. En dat blijkt nog helemaal niet eenvoudig. Op de vloer van het centrum vindt een groot gevecht plaats tussen staten die allemaal vooraan – en vooral niet achteraan – willen zitten.
Vooraan, alsjeblieft
De staat waar de presidentskandidaat vandaan komt, mag vooraan zitten (Illinois). Net als de staat die de Conventie organiseert (Colorado) en de staat die de vice-presidentskandidaat levert. Dat is Deleware en die afgevaardigden waren maanden geleden al ergens achterin geplaatst. Toen bleek dat Joe Biden de vice-presidentskandidaat werd, moest een andere groep afgevaardigden weg. Dat blijken de mensen uit Idaho te zijn.
Die zijn daar natuurlijk niet blij mee – Obama vierde er zijn grootste overwinning op Hillary Clinton in de voorverkiezingen.
Florida
Dan is er Florida. Die staat schoof de voorverkiezing zover naar voren, dat ze werden uitgesloten van de nominatieprocedure. Hoewel Florida overweldigend koos voor Hillary Clinton (Obama voerde er geen campagne), mocht de staat niet meedoen in de keuze voor de Democratische presidentskandidaat. Die beslissing is gedeeltelijk teruggedraaid, maar nog steeds is de sfeer gespannen.
Steve Hildebrand, medewerker van Barack Obama in National Journal: ‘De afgevaardigden uit Florida hebben veel te verduren gehad, maar het blijft een belangrijke staat. We willen dat ze ‘excited and fired up‘ weer vertrekken.’ En dus mogen ze lekker vooraan zitten.
Showtime voor Obama
Vandaag begint de Democratische Conventie, een peperduur politiek ritueel dat héél belangrijk is voor presidentskandidaat Barack Obama.
Zo’n vijftigduizend mensen, onder wie een kleine vijfduizend afgevaardigden en vijftienduizend journalisten, bezoeken het partijcongres van de Democraten, dat van vandaag begint in Denver, Colorado, en duurt tot 29 augustus. Het hoogtepunt wordt de nu al historische acceptatiespeech van Barack Obama. Totale kosten van het spektakel? Ruim 27 miljoen euro. Wat gebeurt er op deze conventie?
Lees de rest van het artikel hier
Eindelijk
Al dagen is het de buzz around town. De Democratische Conventie en de speech van Barack Obama. De stad Denver staat op z’n kop: politie-helikopters cirkelen boven ‘downtown’, groepen agenten, sherifs, anti-riot eenheden patrouilleren de straten.
Straatverkopers hebben buttons, t-shirts en Obama-poppetjes in de aanbieding. Demonstranten roepen dat Obama een kindermoordenaar is, dat ze tegen kapitalisme zijn, dat de oorlog in Irak onrechtmatig is.
Afgevaardigden drinken koffie bij Starbucks en praten over de staat, stad of groep die ze vertegenwoordigen, bezoeken bijeenkomsten, kopen spullen bij de straatverkopers en gaan met de agenten op de foto.
Lobbyisten duwen honderden, duizenden folders in de handen van iedereen die langs loopt. Een man zegt bij elke folder: ‘we verspreiden er 4 miljoen tijdens deze conventie’. Ze maken met iedereen een praatje om anderen van hun eigen standpunten te overtuigen.
Journalisten interviewen iedereen die ze tegen komen op straat, straatverkopers, afgevaardigden, lobbyisten, demonstranten, agenten, de middenstand, verbouwereerde Denverianen en wie ze nog meer kunnen vinden.
Het zoemt in Denver. Het is eindelijk begonnen.
Goodiebag
‘Bescherm jezelf tegen McCain!’ Ik krijg een condoom in mijn hand gedrukt. ‘Wil je er een button bij?’ In de tas. Eerder al had ik een button met daarop ‘Barack Obama’ in zowel Latijns, Arabisch als Hebreeuws schrift. En natuurlijk honderden foldertjes.
Over hoe gevaarlijk drugs is bijvoorbeeld of ‘find out about the search for president‘ in de Google Retreat. Vergeet ook vooral de ‘March DNC‘ niet, donderdag om kwart over 1. Waar de mars voor is? Obama zal gevraagd worden de zorgverzekeringswet aan te passen. Wat te denken over de waaier in de vorm van een ezel (het logo van de Democraten)? En, last but not least: waar je je rolstoel kunt laten maken, mocht je in een rolstoel zitten - en mocht die stuk gaan.
Natuurlijk hoort er bij de toegangspas tot de conventie ook een goodiebag. Enkele hoogtepunten:
Boeh, alles boeh
‘Demonstreren is mijn recht als burger van Amerika.’ Hij zegt het vriendelijk, tegen de man die net zijn middelvinger naar hem opstak. De man loopt door, net als de demonstrant.
Wat bezielt iemand, om op zijn vrije zondagmiddag in een gebatikt T-shirt door het snikhete centrum van Denver te lopen met een kartonnen bord waarop staat ‘Get out of Iraq now‘?
Wat bezielt iemand, om met een enorm doek, met daarop een foto van Obama en een foto van een bebloed dood kindje, op het drukste punt in Denver te gaan staan en door een microfoon te roepen: ‘Maak alle kinderen maar dood, ze zouden toch maar opgroeien tot criminelen. Stem op Obama, dood je kind en voorkom criminaliteit!’
‘Vinnie’, een afgevaardigde uit Washington vertelt in de Starbucks over haar zoontje van 6, die ‘ontzettend voor Obama is’. Op 16th Street, de drukste straat in het centrum van Denver, was een kleine demonstratie tegen Obama bezig: ‘Nobama, Nobama’ riepen twee mannen. ‘En wat deed mijn zoontje? Hij schreeuwde zo hard als hij kon: Yes, Yes, Yes Obama! Toen heb ik hem toch maar even uitgelegd hoe het zit, met het recht op demonsteren enzo.’
Er wordt veel gedemonstreerd in Denver. Hillary-fans zitten met zure gezichten naast bordjes ‘give us our country back‘, vegetariers houden borden omhoog met: ‘red de wereld, hef belasting op vlees’ en anarchisten demonstreren tegen kapitalisme. En dan zijn er nog de ‘Families United’. Voor de mannen en vrouwen in Irak en Afghanistan. Hun leus? You support the troops? Then shut the fuck up!
Politie in Denver
Overal is politie in Denver. Nu hoor je in de Verenigde Staten altijd wel ergens een loeiende sirene, maar hier hebben ze dat nog een paar niveau’s verhoogd.
In groepen van zes patrouilleren agenten door de stad. Met riot-helmen, wapenstokken, een pistool in het bolster en tot slot ook nog een automatisch wapen. Men neemt geen enkel risico.
Een vrijwilliger op de conventie vertelde dat alle bussen gescreend worden en dat op elke bus die afgevaardigden vervoerd, tenminste één agent in burger zit. Nog afgezien van de honderden, duizenden agenten die op straat lopen.
Zelfs Homeland Security is gespot, maar daar mocht ik geen foto van maken. Lees: toen ik een foto probeerde te maken, zwaaide de agent met zijn automatische wapen en ben ik maar doorgelopen. ‘Prettige avond nog, ladies‘, riep hij ons vriendelijk na.
Schoolreisje
- Waar kom jij vandaan?
- Kentucky.
- Afgevaardigde?
- Ja.
- En jij?
- Afgevaardigde uit Utah.
- En jij?
- Illinois.
- En jij?
- Nederland.
- What?
- Ik ben journalist.
Het lijkt wel een schoolreisje waar ik in ben beland. Acht afgevaardigden vrolijk op weg naar de Democratische Conventie - en ik. In een taxi van het vliegveld naar de stad.
‘Wat vind je van Obama’, de zwarte taxichauffeur schrikt en stamelt wat voor zich uit. ‘Je moet een antwoord klaar hebben’, tettert afgevaardigde Josie Valdez uit Utah verder. ‘Dit gaan ze je nog veel vaker vragen de komende dagen.’ De chauffeur glimlacht verlegen. Valdez: ‘Ik zeg wel wat je moet antwoorden’.
Valdez, wil als eerste gekleurde vrouw vice-gouverneur worden in Utah. Ze gaat er even voor zitten. Dan plechtig: ‘Zeg maar dat je er trots op bent dat je in Amerika als zwarte man president kan worden.’ De chauffeur knikt en zegt dat hij trots is.
De man naast me, een afgevaardigde uit Kentucky - al sinds 1972 bezoekt hij alle conventies - is vrolijk. ‘We’re gonna have so much fun‘, roept hij enthousiast. ‘This is great.’ Valdez beaamt: ‘Of je Democraat bent of niet, dit wordt een historische week.’ Ze draait zich om naar mij en vraagt streng: ‘Dat weten ze in Nederland ook toch?’
Dan spreekt Josie Valdez de bus toe. Wie van de aanwezigen is een afgevaardigde voor Hillary, wil ze weten. Twee mensen steken aarzelend hun hand op. ‘Twee maar?’ Er volgen nog twee handen. ‘Right, good for you‘, zegt ze. En dan fluistert ze tegen mij: ‘Ik niet hoor, ik was Obama-aanhanger vanaf het begin.’