President gezocht/gevonden
Barack Obama heeft de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen, dat weten we inmiddels. Maar de strijd was lang en regelmatig keihard.
Een overzicht van een historische verkiezing van een president.
– LEES HIER AL MIJN PUBLICATIES –
Alles begon met de taxirit van het vliegtuig naar het hotel. Als schoolkinderen zo blij, waren de afgevaardigden van de Democratische conventie. De taxichauffeur werd streng toegesproken: hij mocht wel wat enthousiaster doen over Barack Obama.
Zelden komt zoveel politie, secret service en homeland security bij elkaar. Voeg daar de honderden abortusdemonstranten aan toe, die grafisch lieten weten tegen Obama te zijn, en de vele religieuze fanatici, die heel Denver wilden bekeren en je krijgt een idee van hoe de Democratische conventie geweest moet zijn. Afgezien nog van de vele handelaren, afgevaardigden, vrijwilligers, journalisten en toeristen.
Dat was buiten. Binnen spraken Michelle Obama, Hillary Clinton en Ted Kennedy. Binnen werd gejuicht zoals alleen Amerikanen dat kunnen.
Absoluut bijzonder hoogtepunt was de toespraak van Barack Obama, met tachtigduizend toeschouwers in een stadion. Ik schreef een ietwat controversieel stuk over die dag.
Het was me namelijk opgevallen dat Amerikanen ergens volledig in op kunnen gaan. Het enthousiasme, voor Obama, maar net zo goed voor abortusrechten vond ik indrukwekkend en ik wilde dat wel eens ervaren. En dus sloot ik me aan bij een NBC-stagiair uit Georgia en deed wat hij deed. Juichen, schreeuwen en ontroerd zijn. Niet omdat ik niet onafhankelijk wilde zijn - maar omdat ik dacht (en denk) dat je pas weet waar je over schrijft als je weet wat het betekent voor zoveel mensen.
Een ander heel bijzonder moment kwam een week later. Bij de toespraak van Sarah Palin in Minneapolis. Bijna net zoveel energie als een week eerder, maar een sfeer die van tijd tot tijd bijna bedreigend was. De feitelijke presidentskandidaat, John McCain, leek bijzaak.
De conventie was heel anders dan bij de Democraten. In de stad was veel minder te doen - door de constante dreiging van antikapitalistische demonstranten (en militairen die in Irak hadden gediend, en niet te spreken waren over de oorlog) was alles afgesloten. Ook orkaan Gustav die in het zuiden van Amerika huis hield, gooide roet in het Republikeinse feestje.
‘Jammer dat de conventie voorbij is’ mopperde een Oostenrijkse journalist na de toespraak van John McCain. ‘Nu moet ik weer zelf op zoek naar verhalen.’ Ik kan niet zeggen dat ik daar in drie maanden tijd ooit een probleem mee heb gehad. Of ik nou in de taxi zat, of bij de kapper, iedereen praatte over politiek. Persconferenties waren soms hilarisch - op televisie kwam altijd wel iets hilarisch’ (of schokkends) voorbij.
De campagne was nooit saai. Dan was er weer een controverse over Michelle Obama (is ze seksistisch?)- dan deed John McCain weer iets volledig onverwachts.
Ondertussen stortte de Amerikaanse economie in - en stopte mijn krant DAG ermee.
Maar de campagne ging door en ik ging mee. Op een zondagochtend liftte ik naar New Hampshire (een swingstate) waar ik op tientallen deuren klopte (’Als Obama wint, komt het door de grassrootsorganisatie’, vertelde een kiezer in de rij voor het steumbureau mij, dinsdag 4 november). Een week later zou ik op stap gaan met de Republikeinen, maar die wilden ineens toch geen journalisten.
Ondertussen bleef ik maar bijzondere mensen ontmoeten. Of het nou was tijdens lezingen, in koffietentjes, in een wijnwinkeltje, terwijl we op de bus wachtten, of bij het postkantoor.
En soms overhoorde ik gewoon een gesprekje op straat. Meer dan eens.
Regelmatig trok ik er op uit om buiten Boston de sfeer te proeven. Of het nu in New York of New Hampshire was, Maine, Chicago, New York of Virginia. Overal trof ik mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de verkiezing van hun kandidaat. En dat was zonder uitzondering bijzonder indrukwekkend om mee te maken.
Na ruim twee maanden voltijds schrijven over de verkiezingen - zowel blogs als publicaties - was het dan eindelijk zover: de verkiezingen.
’s Morgens om 7 uur stond ik bij het stembureau, waar ik de stemming peilde en met mensen sprak. De overheersende gedachte: dit is een historische dag - wie ook mag winnen.
24 uur lang blogte ik over stemmende Amerikanen, over overwegingen, over zenuwachtige mensen, over alles wat op televisie te zien was. Over stembusproblemen en de spanning voor de uitslag. En toen over de uitslag en het feest dat daarop uitbarstte.
Het was een lange, bijzondere mooie reis. Amerika heeft een president gevonden. En daarmee sluit Presidentgezocht.nl af.
Zoals ze hier zouden zeggen: amen.
Requiem voor een krant
De dag dat ik en mijn collega’s bij DAG te horen kregen dat onze krant geen toekomst had, en daarom per direct gestaakt werd, ging nog een kleine, jonge krant ten onder.
De New York Sun had zich de afgelopen jaren een klein plekje in het New Yorkse krantenlandschap toegeëigend. De conservatieve krant wilde een tegenhanger zijn van de liberale New York Times en kwam regelmatig met primeurs. Het dagblad bestond zeseneenhalf jaar en had volgens de hoofdredactie een betaalde circulatie van een kleine vijftienduizend.
De New York Times schreef dinsdag over de de New York Sun: ‘De redactie van de New York Sun was klein, veel kleiner dan andere kranten in New York, werkte in een gebouw uit de 19e eeuw, met materiaal uit de 19e eeuw. Telefoons werkten vaak niet, het brandalarm ging soms zomaar af en de lift stopte regelmatig halverwege een verdieping. Maar dat weerhield de redactie er niet van om primeurs na te jagen.’
Hoewel DAG de vierde gratis krant was, met een beperkt budget en een heel kleine redactie, wisten ook wij ons plekje te veroveren en kwamen ook wij regelmatig met mooie verhalen en eigen onderzoeken.
Terwijl de redacteuren van DAG – en ik vanuit de Verenigde Staten – zondag nog gewoon werkten aan de krant van maandag, zoemden op de redactie van de New York Sun de geruchten al rond. Maar, net als bij DAG, werd op maandag gewerkt aan de krant van dinsdag. ‘Of hij zou verschijnen wisten we niet’, aldus een redacteur in New York. Beide redacties kregen maandagochtend te horen dat respectievelijk dinsdag (The New York Sun) en woensdag (DAG) de laatste krant zou uitkomen. De New York Sun stopt omdat geldschieters uitbleven, DAG omdat moederbedrijf PCM er niet meer in geloofde.
Op een dag in april 2002 interviewde de hoofdredacteur Seth Lipsky van wat The New York Sun zou worden, de burgemeester van New York. Toen Lipsky aan de burgemeester vertelde over zijn nieuwe krant, vroeg Michael Bloomberg: ‘Wat hebben jullie gerookt?’ Met andere woorden: zijn jullie gek geworden? Op een dag in april 2007 stapte ik de nieuwe redactie van DAG binnen. ‘Dat gaan jullie nooit redden’, kreeg ik veel te horen. ‘Waarom naar een nieuwe krant?’
Het antwoord dat Seth Lipsky heeft op deze vraag: ‘Jullie, verslaggevers, eindredacteuren, columnisten, fotografen, de salesafdeling, distributie, technici en andere medewerkers - jullie kunnen allemaal aan je kinderen en je kleinkinderen en simpelweg je vrienden vertellen dat je niet alleen hebt meegevochten in de krantenoorlog, maar dat je dat hebt gedaan op een manier waar je in geloofde en dat je dat met enkele van de beste journalisten van jouw generatie hebt gedaan – en dat je het gevecht hebt geleverd met opgeheven hoofd.
En zo is het maar net.
Dit weblog
Dit weblog is van Jet Mok, journalist.
Vanaf 20 augustus is zij in de Verenigde Staten om vanuit daar verslag te doen van de presidentsverkiezingen van 4 november.
Eerste tussenstops in Amerika? Boston, Denver (Democratische Conventie), St. Paul (Republikeinse Conventie) en Chicago.
Mede mogelijk gemaakt door…
Het herontwerpen van dit WordPress thema is gedaan door vriend en indirect collega,