24-uursblog

Dinsdagochtend 7 uur sta ik bij een stembureau. Dat is het startschot voor mijn 24-uursblog. Ik zal met Amerikanen praten over op wie ze gestemd hebben, hoe de sfeer was op het stembureau, wat ze denken over de uitslag.

Vanaf een uur of 7, als de oostkuststembureaus dichtgaan, zal ik de uitslagen bespreken, wederom met mensen bellen en reacties optikken.

Blijven komen dus - tot diep in de (Nederlandse) nacht!

Republikeinen versus de Democraten

De New York Times schreef een enorm stuk over het verschil tussen de rally’s van de Democraten en die van de Republikeinen. Lees het hier.

Met nog maar drie dagen te gaan tot de verkiezingen was Barack Obama donderdag in Newport News, Virginia. McCain was er zaterdagochtend. En Caroline Kennedy, dochter van John F. Kennedy zaterdagmiddag. Virginia is the state to win, zonder dat kan McCain eigenlijk niet winnen. Als Virginia naar Obama gaat, wint de Democraat.

‘Deuren gaan om zeven uur open, sluiten om kwart voor negen. Wees op tijd!’ Ik ben er om kwart over acht en er is geen rij. Een standje met T-shirts en buttons en twee eenzame (maar gelukkig uitziende) Obamasupporters met borden.

Eenmaal door de metaaldetector lopen we het veld op. De opwarmers schallen al door de microfonen en in de stralende zon, midden op de campus staat een groep van een paar duizend mensen. Het veld biedt ruimte aan tienduizenden - ondanks het weer ziet het er ietwat troosteloos uit.

‘McCain we… I love you!’, roept een meisje. Ze juicht met alles wat hij zegt. ‘Love you!’ Ze houdt een bord vast met ‘Country first’ en heeft daar zelf nog bij geschreven: ‘extra geld naar special needs kids‘.

Het publiek reageert pas echt uitgelaten als Sarah Palin’s naam valt. De vice-presidentskandidaat is nog steeds enorm populair, in zuidoost Virginia, waar gezinnen minstens uit 4 kinderen lijken te bestaan.

Belastingverlaging! - applaus
Obama! - boeh (’Liar!’ roept een McCain aanhanger met een rode trui)
‘If I’m…WHEN I’m elected president - luid applaus en gejuich.

Misschien geloven ze er toch nog in.

Caroline Kennedy
‘Wat is er aan de hand in het Nasa airspace museum?’, vraagt een vrouw in een donkere SUV als ze de drukte voor het museum ziet. ‘Caroline Kennedy spreekt.’ Haar gezicht verstrakt. Dan snauwt ze: ‘Democrats!’

Binnen staat een rij van een paar honderd mensen. Vrijwilligers zwermen er omheen: ‘Wie wil helpen en wat kun je doen?’ Er wordt vrolijk gekwetterd, het lijkt wel een reünie.

‘Heb je al gestemd?’
‘Ja natuurlijk!’

Caroline staat in de file - aanwezigen zuchten en gaan op de grond zitten. ‘Maar kijk om je heen’, roept de MC alle aanwezigen op. ‘Ken je iedereen al? Nee? Stel je voor.’ En zo sta je handjes te schudden met Obama-aanhangers. ‘Hi, I’m Toon.’

‘Toon?’

‘Yeah, ik kom out Nederlands, toen ik drie was.’

Als Caroline eindelijk het podium beklimt, praat ze met zachte stem over haar beslissing om Barack Obama te steunen. Als het publiek eindelijk is uitgejuicht zegt ze: ‘Hij is als mijn vader en hij wordt de nieuwe president van Amerika.’

Luid applaus: de aanhangers gaan uit van een overwinning.

Voor wie het gemist heeft

Barack Obama kocht een half uur televisietijd en leverde dit filmpje af. ‘Te perfect’, ‘gladjes’ en ‘ontroerend’, waren een paar termen die gisteravond langs kwamen tijdens de nabespreking (minstens net zo belangrijk voor de kandidaat als het filmpje zelf).

De reactie van John McCain:

“His campaign is now being flooded with hundreds of millions of dollars in undisclosed and questionable donations. When you’re watching this gauzy feel good commercial, just remember it was paid for with broken promises.”

En in het eerste beste reclameblok na de infomercial van Obama, kwam dit voorbij:

Frustratie

Ring, ring.
Een vrouwenstem: Hallo?
Hallo! Ik wilde graag wat informatie, is dit de Obamacampagne?
Oh, hallo! Nou, zeg het maar.

Ik kom morgen naar Virginia en schrijf momenteel een artikel over vrijwilligerswerk aldaar. Ik wilde weten op hoeveel deuren jullie de komende dagen gaan kloppen. En hoeveel mensen jullie willen bellen.

Ja! Dat is leuke informatie, want het zijn er echt miljoenen. Wacht - ik pak even de exacte aantallen.

Geroezemoes op de achtergrond.

Hallo? - een mannenstem.
Hallo? Ik zou wat informatie krijgen over…
Ja klopt, daarvoor moet je onze persvoorlichter hebben.

En dan weet je het wel: na tientallen pogingen de afgelopen weken, weet ik dat die niet terugbellen.

Wedden dat ik niet word teruggebeld?

UPDATE
Wie niet wordt doorgeschakeld, moet slim zijn. Dus ik ben gewoon maar kantoren in Virginia gaan bellen, in de hoop dat er iemand zit die niet weet dat ze niet met journalisten mogen praten. Maar wat bljkt? Elk Obama-kantoor heeft een eigen persvoorlichter. En soms neemt zo iemand zomaar ineens de telefoon op. Thank you Jerry!

Op zoek naar… (2)

Zoals eerder gesteld: elke zichzelf respecterende aanhanger van Obama en McCain organiseert een ‘election celebration party’. In Amerika óf in Zwolle, om maar eens een plaats te noemen.

De boekwinkel had niks en stuurde me naar iParty, een feestwinkelketen die vooral in uitgestrekte winkelcentra te vinden is. Met de metro naar Wellington, met bus 134 naar het winkelcentrum.

En daar, tussen alle Halloween maskers, jurken, pruiken, versierselen en andere… prullaria was daar De Muur.

Een muur vol met rood-wit-blauwe slingers, koddige witte hoedjes met ezeltjes of olifantjes. Of liever toch plakplaatjes voor op het raam, of stickers voor op de televisie. En wat te denken van de gezellige servetjes met een Amerikaanse vlag? It’s all there! Zelfs verkleedkleren - roodwitblauwe maatpakjes en stropdasjes waren beschikbaar.

Het is een mooi pakketje geworden, voor de feestvierders in Zwolle.

Op zoek naar…

Overal in Amerika worden verkiezingsfeestjes voorbereid. Wie denkt dat Republikeinen er niet meer ingeloven, think again. Ook zij bereiden hun ‘election celebration parties’ voor. In Phoenix heeft John McCain een hotel afgehuurd.Obama gaat nog een stapje verder: die heeft een heel park besteld in Chicago.

Maar buiten de thuissteden van beide kandidaten, organiseert elke zichzelf waarderende aanhanger een feestje, of bezoekt er één bij hem in de buurt. In Boston alléén staan er al een tiental op de planning - afgezien nog van alle vrienden-onderling-feestjes.

Maar, niet alleen in Amerika wordt er gefeest. Ook in Nederland schuiven vrienden bij elkaar aan, nestelen zich voor de televisie met bier en NOS. Spannender dan een WK-voetbalfinale, spannender dan een 100 meter op de Olympische Spelen - voor veel mensen in elk geval. Voor mij.

Dus nu ben ik op zoek naar feestartikelen om het verkiezingfeestje van vrienden in Nederland nog wat op te fleuren. Servetjes met olifantjes, kaasprikkertjes met ezeltjes. Een haarband met de stars and stripes of mooie rood-wit-blauwe vlaggetjes. Dat soort zaken.

Maar dat valt nog niet mee. Want bij de Dollar Tree in Somerville (alles 1 dollar) hebben ze alleen Halloweenservetjes en duivelsoren. Door naar de CoOp dan maar, in Cambridge. Een boekwinkel op de MIT-campus.

Een heel dorp vol academische mensen, die zich vast allemaal interesseren in politiek. Daar moeten toch wel wat verkiezingsparefernalia te vinden zijn? Het begint goed: bij de de deur staan ansichtkaarten van alle kandidaten. Je beste vriendin ziek? Stuur dan een ‘kop op-kaartje’ met een huilende Hillary. Maar bij navraag aan de kassa blijkt dat ook echt de enige verkiezingsprul zijn.

Waar ik het dan kan kopen? Het kassameisje kijkt me wazig aan. Een feestwinkel, misschien?

Wordt vervolgd…

Gelukkig wordt er ook gelachen

Wie wist dat in beide presidentskandidaten een cabaretier schuilde?

McCain vindt het genoeg

Vrouw in het publiek:

- Ik ben bang voor Obama, ik durf het niet aan met hem als president. Hij… hij is een Arabier.

Mccain schudt zijn hoofd. ‘Nee, nee. Nee mevrouw, dit klopt niet. Hij is een nette man. Obama is een nette man.’

Publiek boehht.

McCain kijkt verstoord op praat door: ‘Obama is een nette man. Hij is niet gevaarlijk.’

Boeh!

- McCain: ‘Luister, als ik niet dacht dat ik een veel betere president zou zijn dan Barack Obama, zou ik hier nu niet staan. Maar dat doet niets af aan het feit dat Obama een goed mens is. Hij is geen Arabier en ook geen terrorist.’

Toch niet campagnevoeren

Dat politici hier geen fan zijn van journalisten, was al bekend. Maar vandaag zou ik campagne gaan voeren met Republikeinen.

Kiezers uit New Hampshire bellen om te vragen of ze gaan stemmen en of ze John McCain overwegen. Alles goed voorbereid, alles af en klaar. Mijn fiets staat buiten, klaar om bereden te worden, mijn helm en lampjes liggen ernaast.

Dan gaat de telefoon - de vrijwilliger met wie ik campagne zou gaan voeren. ‘Helaas, ik vind het heel vervelend’, begint hij. ‘Maar je mag niet komen.’

‘Waarom niet?’, vraag ik verbaasd. De reden: Aanvankelijk zou het campagnevoeren op een school plaatsvinden. Maar dat lukte niet en daarom is het verplaatst naar het hoofdkantoor op Tremontstreet in Boston. ‘En daar mogen geen journalisten zijn.’

Hij vindt het echt heel vervelend en belooft dat als hij iets anders organiseert, ik er wel bij mag zijn. ‘Ze zijn een beetje paranoïde bij de campagne’, geeft hij toe.

Debat

Vier blokken richting het oosten en een blok richting het zuiden was een hippe club. Na de Daily Show vertrokken we via een Thai naar wederom een debat. Amerikanen worden verwend.

Samen met een ‘local’, die ons voor dit feest had aangemeld, renden we de trap op, weg van de karaoke beneden, op naar het geruzie tussen beide kandidaten boven. De entré was 10 dollar - ‘voor de Obamacampagne’ - maar omdat we te laat waren, konden we zo doorlopen.

Met een Duits biertje van de tap in de hand kijken we naar één van de drie grote schermen boven de bar, één van de twee televisies rechts en links van de bar en één enorm levensgroot videoscherm boven… Times Square.

Tijdens het debat tussen Biden en Palin was het stiller op straat -alsof een belangrijke voetbalwedstrijd op stapel stond. In New York en rond Times Square gaat het jachtige leven door. Op de eerste verdieping van de kroeg luistert iedereen gespannen naar wat Obama en McCain elkaar en de natie te zeggen hebben, terwijl toeristen zich een paar meter verderop vergapen aan de lampjes, de reclames en de gele taxi’s.

Of zoals Obama zegt: ‘President Bush heeft een aantal zaken goed aangepakt na 11 september, maar een aantal zaken heeft hij laten liggen. Ga uit winkelen!’

En terwijl de kroeg juicht, doen de toeristen buiten wat de natie nodig heeft.