Palin (de peilingen)
Republikeinen kunnen spinnen. Palin’s dochters zwangerschap is niet het bewijs dat abstinentie niet werkt, maar iets dat miljoenen families in Amerika dagelijks meemaken. ‘Life happens’. Het maakt haar menselijk.
De Republikeinen in St. Paul waren gek op haar. Ik heb niemand kunnen vinden die kritische opmerkingen had, die haar te conservatief, te menselijk, te onervaren of ronduit onaardig vond. Haar keiharde speech leverde haar de onvoorwaardelijke liefde van het Republikeinse kamp op.
Een liefde die misschien wel verder gaat dan die voor John McCain. Zijn applaus was goed hoor, het publiek klapte zich de longen uit het lijf. Maar het ging vooral hard toen demonstranten met hun anti-oorlogsbanner wapperden. Spreken is niet McCain’s sterkste punt.
En toen Sarah Palin het podium opkwam ontplofte de zaal. Daar kon John McCain niet tegenop. En ja, mijn vermoeden is - uitsluitend gebaseerd op het applaus en gesprekjes met Republikeinen in St. Paul: niet John McCain zou de overwinning wel eens bij de Republikeinen kunnen brengen, maar de gouverneur van Alaska.
Want zoals de vrouw uit Alaska zei. ‘Ik ben fervent Democraat, maar we hebben nog nooit zo’n goede gouverneur gehad.’
Over en uit
Na de agressie van woensdag was donderdag een kalme dag. Cindy McCain (vrouw van) hield haar speech, veel gestotter. Matig applaus.
En uiteindelijk was daar den Republikeinse ‘nominee’. Zijn speech duurde lang (bijna een uur) en een briljant spreker is John McCain niet te noemen. Maar het was niet kil, het was niet denigrerend en het was ook niet beledigend, zoals de speeches van Mitt Romney, Rudi Giuliani en Sarah Palin.
Tuurlijk, ‘USA! USA!’ werd nog steeds geschreeuwd. Twee demonstranten verstoorden John McCain’s speech. Ze werden uitgejouwd.
Later, wachtend op mijn trein, zei een afgevaardigde uit Californië: ‘Ik wil ze gewoon begrijpen, die demonstranten. Ik weet wel dat mogen zeggen wat ze willen, maar waarom willen ze wat ze willen? Ik snap dat niet. Ik wil dat begrijpen.’
In de trein zat ik naast een van de demonstranten. Hij probeerde het uit te leggen, maar kwam niet door haar ‘ik wil het begrijpen, ik wil het begrijpen’ heen. Hij gaf het op. ‘Mijn oma is precies zo’, grinnikt hij. ‘Waarom probeer ik het ook.’
Het einde van de speech was chaotisch. Door het gejuich en applaus waren John McCains laatste zinnen onverstaanbaar. En toen een minuut later Sarah Palin opkwam ontplofte de zal in een orgastisch gestamp, geschreeuw, gejuich en applaus. Zo hard was voor McCain nog niet geklapt.
‘Hij blijft een outsider’, aldus de Israëlische journalist die naast me zat. ‘Hij is te gematigd.’
Tot zover de conventies. De Republikeinse was volledig anders dan de Democratische. De sfeer, door de vele demonstraten en orkaan Gustav, ontbrak grotendeels. Maar ook de mensen waren anders. Netter, ouder en blanker.
Mijn roommate in Minneapolis kon kaartjes krijgen voor de nominatietoespraak van McCain. ‘Ik denk dat ik het maar niet doe’, zei hij, nadat hij erover had nagedacht. ‘Ik denk dat ze bang zijn dat ik afgeef.’
Taxi (4)
De taxichauffeur in Minneapolis is blij dat de conventie voorbij is. ‘Al leverde het me veel geld op omdat het bussysteem een chaos was.’
Afgevaardigden had hij niet in zijn auto, maar verder wel veel pers, lobbyisten en andere gasten. Over politiek had hij het liever niet - tijdens de conventie. Maar nu wil hij er wel wat over zeggen.
‘De televisie, die zet ik tegenwoordig uit.’ Hij klinkt enigszins geïrriteerd. ‘Er zijn alleen maar spotjes van de kandidaten. McCain zegt dit over Obama en Obama zegt dat over Obama.’ Over Mccain hoort ‘ie niets.
‘Obama houdt het netjes over zichzelf, maar die van McCain werken beter. Negatieve campagnes blijven nou eenmaal beter hangen. Nee, niet bij mij hoor. Maar ik weet dat, ik heb een bachelor in communicatie.’
Het antwoord: lippenstift
De sfeer bij de Republikeinen is anders dan bij de Democraten. Dat was ook wel te verwachten. Maar wie vandaag niet op de stoelen stond, kreeg woedende blikken van ‘hockey moms‘ en hun dochters.
Democrats want to use the slowdown as an excuse to do what their special interests are always begging for: higher taxes, bigger government and less trade with other nations.
It’s the same path Europe took a few decades ago. It leads to moribund growth and double-digit unemployment.
Alsof we in Nederland (4,1 procent) meer werkloosheid hebben dan in Amerika (5.7 procent).
Volgens Romney - de schok van de avond, voor niet Republikeins meeluisterend Amerika - is Washington nog nooit zo liberaal geweest. Ondanks acht jaar Bush. De PVV en VVD zijn in de ogen van de Republikeinen ‘liberal’ en over christelijke waarden en normen hoeft de ChristenUnie niet te beginnen, tegenover de Gran’ Old Party. ‘USA! USA!’ is het antwoord.
En ‘zero’, want dat is de ervaring die Obama heeft, in tegenstelling tot Sarah Palin. Rudy Giuliani deed zo denigrerend over het werk van Obama in de sloppenwijken van Chicago, dat zelfs de afgevaardigden er aanvankelijk ongemakkelijk op reageerden.
Toen de afgevaardigden en gasten waren opgewarmd met harde, felle toespraken, mocht Sarah Palin het podium op. Ze had aan haar stem gewerkt, minder schril dan eerder deze week (’mag je schril zeggen?’ vroeg een radio talkshow host zich af. ‘Of is dat seksistisch?’) en met trots verwijzend naar haar familie die zich het afgelopen jaar zo onverwachts heeft uitgebreid met twee.
Zoals Barack Obama vorige week John McCain aanpakte, zo sabelde Palin vandaag Obama neer. Geen ervaring, geen moraal, veel te liberaal. Geen toekomst voor een Amerika met Obama.
Luid gejuich.
Van zenuwen was weinig te merken. Ze veroorloofde zich zelfs een grapje die niet op haar autocue stond. ‘Weten jullie het verschil tussen een hockey mom en een pitbull?’
De zaal kwam omhoog en ontplofte. McCain staat ook al bekend om zijn grapjes - het zou nog wel eens heel gezellig kunnen worden in the ‘Oval Office’.
Beveiliging
Je komt niet zomaar binnen, bij de Republikeinse Conventie.
Niet alleen het gebouw waar de bijeenkomst wordt gehouden is afgezet, alle gebouwen er omheen zijn ook onbereikbaar. Voor mensen zonder pasjes.
Ik heb twee pasjes. Eén voor de persruimte en één voor alles.
De eerste keer dat ik ze moet laten zien is op straat. Aan een politieagent. Ik mocht door naar de hekken. Daar wilden ze niet alleen mijn toegangspas zien, maar ook mijn perskaart.
Ik mocht voorbij de hekken. ‘Voorbij het kantoorgebouw linksaf.’ Als ik linksaf ben gegaan, wordt mijn pasje gescand. De straat waar ik nu sta is afgesloten voor al het verkeer. Gelukkig zijn er downtown geen woonhuizen.
Bij de volgende check moet ik mijn tas laten zien. Die gaat door de scanner. Ik moet door een poortje en daarna word ik met een apparaatje nog eens extra gecontroleerd op bommen en andere illegale zaken (zoals flesjes water).
De secret service agent groet vriendelijk. ‘Leuke dag gehad?’ Ik wel. U? ‘Geen vreemde dingen gezien, dus mijn dag is goed.’
Ik ben binnen.
Hoe denkt Sarah Palin over…
Persconferentie met een adviseur van John McCain:
Japanse journalist: ‘Hoe denkt Sarah Palin over …’
Kori Schake, adviseur van John McCain: ‘Dat is een fantastische vraag, maar het is te vroeg om daar nu antwoord op te geven. Maar ik weet zeker dat ze het fantastisch zal doen.
Zwitserse journalist: ‘Hoe denkt Sarah Palin over …’
Kori Schake, adviseur van John McCain: ‘Dat is een fantastische vraag, maar het is te vroeg om daar nu antwoord op te geven. Maar ik weet zeker dat ze het fantastisch zal doen.’ En dan voegt ze er aan toe: ‘Beter dan Obama.’
Gehoord in de bus
‘Als al die demonstraten en bloggers en twitteraars zo graag willen demonstreren, waarom doen ze dat dan niet online?’
Goodiebag (2)
Tuurlijk, de Democraten hadden een goodiebag, dus de Republikeinen hebben er ook een. De tas is groter, maar verder is de inhoud ongeveer hetzelfde. Een speldje van AT&T, dit keer niet met een fietsje, maar met een olifantje, het logo van de Republikeinen.
Er zitten twee zakjes in met zaadjes - in plaats van de plantbare kaart, vermoed ik. Veel folders, een grote drinkbeker, een snoepreep en een paraplu.
Een paraplu die tegen storm kan - ik dacht als cynische verwijzing naar Gustav. De zon scheen de afgelopen dagen genadeloos, de temperatuur liep op tot ver in de dertig graden en regen… werd niet voorspeld.
Wel dus. Dinsdagochtend deed ik mijn ogen open en wat zag ik: hagel, regen en storm. Natuurlijk zit er geen regenjas in mijn koffer van 56 bij 24 centimeter. Toch handig, zo’n paraplu.
Taxi (3)
En, vraag ik enthousiast aan de taxichauffeur - ook uit Ethiopië - wat vind je van John McCain? Hij grinnikt, zoekt het juiste adres op in zijn TomTom en zegt dan diplomatiek: ‘Alle kandidaten zijn me dierbaar.’
Demonstratie
‘Jullie zijn geen Amerikanen! Jullie moeten het land uit!’ Een man langs de kant van de weg is duidelijk geen fan van de militairen. Ook al waren ze in Irak. Ook al vochten ze tegen terroristen.
De militairen zijn nu tegen de oorlog - en daarom moeten ze het land uit.
St. Paul was vandaag van de demonstranten. Tegen de oorlog, voor de oorlog, tegen abortus, voor abortus, tegen Bush, tegen McCain, tegen Obama, tegen socialisme, voor anarchisme. Alles was aanwezig.
De tegens waren beter vertegenwoordigd dan de voors. De voors schreeuwden harder. Zoals tegen de vader met een foto van zijn in Irak gesneuvelde zoon.
Militairen tegen de oorlog in Irak
Rellen
Tot echte rellen kwam het niet - maar de politie was er volledig klaar voor. Wapenstokken, pistolen, automatische wapens, taserguns, kogelvrije pakken (een kogelvrij vest omschrijft niet wat het is). Onder de woeste pakken en enorme helmen, schuilden echter vriendelijke mannen. Voor mij althans. ‘Pas op voor dit stoepje, mevrouw, natuurlijk mag u een foto van me maken, mevrouw.’
Democracy Now activiste Amy Goodman werd door ze gearresteerd.
Arrestatie - niet zo vriendelijk