Boeh, alles boeh

‘Demonstreren is mijn recht als burger van Amerika.’ Hij zegt het vriendelijk, tegen de man die net zijn middelvinger naar hem opstak. De man loopt door, net als de demonstrant.

Wat bezielt iemand, om op zijn vrije zondagmiddag in een gebatikt T-shirt door het snikhete centrum van Denver te lopen met een kartonnen bord waarop staat ‘Get out of Iraq now‘?

Wat bezielt iemand, om met een enorm doek, met daarop een foto van Obama en een foto van een bebloed dood kindje, op het drukste punt in Denver te gaan staan en door een microfoon te roepen: ‘Maak alle kinderen maar dood, ze zouden toch maar opgroeien tot criminelen. Stem op Obama, dood je kind en voorkom criminaliteit!’

‘Vinnie’, een afgevaardigde uit Washington vertelt in de Starbucks over haar zoontje van 6, die ‘ontzettend voor Obama is’. Op 16th Street, de drukste straat in het centrum van Denver, was een kleine demonstratie tegen Obama bezig: ‘Nobama, Nobama’ riepen twee mannen. ‘En wat deed mijn zoontje? Hij schreeuwde zo hard als hij kon: Yes, Yes, Yes Obama! Toen heb ik hem toch maar even uitgelegd hoe het zit, met het recht op demonsteren enzo.’

Er wordt veel gedemonstreerd in Denver. Hillary-fans zitten met zure gezichten naast bordjes ‘give us our country back‘, vegetariers houden borden omhoog met: ‘red de wereld, hef belasting op vlees’ en anarchisten demonstreren tegen kapitalisme. En dan zijn er nog de ‘Families United’. Voor de mannen en vrouwen in Irak en Afghanistan. Hun leus? You support the troops? Then shut the fuck up!

Politie in Denver

Overal is politie in Denver. Nu hoor je in de Verenigde Staten altijd wel ergens een loeiende sirene, maar hier hebben ze dat nog een paar niveau’s verhoogd.

In groepen van zes patrouilleren agenten door de stad. Met riot-helmen, wapenstokken, een pistool in het bolster en tot slot ook nog een automatisch wapen. Men neemt geen enkel risico.

Een vrijwilliger op de conventie vertelde dat alle bussen gescreend worden en dat op elke bus die afgevaardigden vervoerd, tenminste één agent in burger zit. Nog afgezien van de honderden, duizenden agenten die op straat lopen.

Zelfs Homeland Security is gespot, maar daar mocht ik geen foto van maken. Lees: toen ik een foto probeerde te maken, zwaaide de agent met zijn automatische wapen en ben ik maar doorgelopen. ‘Prettige avond nog, ladies‘, riep hij ons vriendelijk na.

Schoolreisje

- Waar kom jij vandaan?
- Kentucky.
- Afgevaardigde?
- Ja.
- En jij?
- Afgevaardigde uit Utah.
- En jij?
- Illinois.
- En jij?
- Nederland.
- What?
- Ik ben journalist.

Het lijkt wel een schoolreisje waar ik in ben beland. Acht afgevaardigden vrolijk op weg naar de Democratische Conventie - en ik. In een taxi van het vliegveld naar de stad.

‘Wat vind je van Obama’, de zwarte taxichauffeur schrikt en stamelt wat voor zich uit. ‘Je moet een antwoord klaar hebben’, tettert afgevaardigde Josie Valdez uit Utah verder. ‘Dit gaan ze je nog veel vaker vragen de komende dagen.’ De chauffeur glimlacht verlegen. Valdez: ‘Ik zeg wel wat je moet antwoorden’.

Valdez, wil als eerste gekleurde vrouw vice-gouverneur worden in Utah. Ze gaat er even voor zitten. Dan plechtig: ‘Zeg maar dat je er trots op bent dat je in Amerika als zwarte man president kan worden.’ De chauffeur knikt en zegt dat hij trots is.

De man naast me, een afgevaardigde uit Kentucky - al sinds 1972 bezoekt hij alle conventies - is vrolijk. ‘We’re gonna have so much fun‘, roept hij enthousiast. ‘This is great.’ Valdez beaamt: ‘Of je Democraat bent of niet, dit wordt een historische week.’ Ze draait zich om naar mij en vraagt streng: ‘Dat weten ze in Nederland ook toch?’

Dan spreekt Josie Valdez de bus toe. Wie van de aanwezigen is een afgevaardigde voor Hillary, wil ze weten. Twee mensen steken aarzelend hun hand op. ‘Twee maar?’ Er volgen nog twee handen. ‘Right, good for you‘, zegt ze. En dan fluistert ze tegen mij: ‘Ik niet hoor, ik was Obama-aanhanger vanaf het begin.’

Taxi

‘Where are you from? The Netherlands? I was stationed in Soesterberg.’ Sommige dingen zie je niet aankomen. De taxichauffeur is veteraan, was gelegerd in Nederland en stemt altijd Republikeins.

Maar nu twijfelt hij. Het gaat slecht met de economie: ‘It’s really fucked up‘, stelt hij vast. ‘En Democraten lossen dat meestal wel op.’ Hij is Republikein omdat de Republikeinse Partij erg pro-leger is. En dat is belangrijk, als je veteraan bent.

Maar nu dus Obama. Hij vraagt me of ik denk dat de presidentskandidaat het gaat redden. Ik zeg hem dat ik werkelijk geen idee heb en vraag hem of Amerika klaar is voor een zwarte president. Hij twijfelt niet: ‘Zeker. Ik had verwacht dat Amerikanen klaar zouden zijn voor een vrouwelijke president, maar dat was niet zo. We zijn klaar voor een ‘African American‘ en hij gaat de economie redden.’

De kapper

Woedend is ze, mijn kapper Amal. ‘Die Hillary’, briest ze, terwijl ze woest mijn haar knipt. ‘Als je niet tegen je verlies kan, moet je niet meedoen aan de verkiezingen.’ Ze heeft het over de kandidaat die ondanks verlies in de voorverkiezing persé ook op het nominatie stembiljet wil. ‘En Bill Clinton is ook niet meer te vertrouwen’, moppert ze door. ‘Het lijkt wel of ze liever McCain hebben dan Obama.’

Mijn haar mag wel wat hipper, dat constateerde Amal toen ik binnenkwam. Andere pony, van achter wat korter, wat swingender, you know. De Clintons stellen haar teleur, maar McCain is helemaal niks. ‘Die maakt van Obama een moslim, en doet dan ook nog of dat iets slechts is. Mensen worden bang gemaakt voor islamieten en dus bang voor Obama.’

Zelf komt ze uit Casablanca, Marokko. Twaalf jaar geleden emigreerde ze op uitnodiging van de kapsalon naar Boston. Zeven jaar geleden werd ze Amerikaan - helemaal niet moeilijk, vond ze. Haar kinderen hebben de Marokkaanse, Amerikaanse en Canadese nationaliteit, want vijf jaar geleden trouwde ze met een man uit Toronto.

Amal denkt niet dat Obama kan winnen. Ze kijkt sip, terwijl ze met harde hand mijn haar borstelt. ‘Het zou zo goed zijn voor Amerika, een ander politiek klimaat, een ander gezicht. De hele wereld verandert, maar de Amerikaanse politiek staat stil.’

Ik mag mijn bril opzetten. Zo. Dat is hip. ‘Weet je’, concludeert ze haar betoog. ‘Ik weet eigenlijk niet eens zeker of het Obama lukt de politiek te veranderen. Maar het idee, het gevoel dat het kan, dat maakt mijn stem al waardevol. Hij gaat het tenminste proberen.’

Huizen

‘Ehm, hoeveel huizen ik heb?’ John McCain weet het niet. ‘Dat zal ik mijn personeel laten uitzoeken’, belooft hij de Politico verslaggever. Beetje pijnlijk, omdat de middenklasse die hij wil aanspreken, nauwelijks één huis kan behouden.

Politics of Nothing

McCain: Is Obama arrogant? Is hij oppervlakkig?

CNN: “They put out this ad, and we’re running this ad and we’re talking about it, which from their point of view, actually works for them.”

McCain: “We wilden gewoon een grappige commercial maken.”

Huffington Post: “Als je de duizenden doden in het Midden-Oosten en de miljoenen mensen in Amerika die hun huizen verliezen even vergeet, zou je er heel misschien de humor van in kunnen zien. (…) Het is de ‘politiek van het niets’, terwijl deze verkiezingen juist érgens over zouden gaan.”

Onderaan het artikel geeft Arianna Huffington (inderdaad, de medeoprichter van de online krant) nog wat tips aan de McCain campagne: ‘An ad claiming that proof of Obama’s arrogance is his refusal to be as short as McCain (1,67m).’

McCain vs Paris

McCain wilde eigenlijk alleen maar zeggen dat Obama net zo leeghoofdig is als Paris Hilton. En toen kwam Hilton met een energieplan.

Obama is arrogant

Karl Rove zegt het en dus is het waar: Barack Obama is arrogant.

Dat Karl Rove het zegt is geen verrassing, hij is Republikein. Maar dat het ‘een issue’ is geworden komt door de media, aldus Obama.

McCain komt er niet in voor, maar het is wel een reclamespotje voor diens campagne.

Gelukkig zijn er dan de late night shows.

Dit weblog

Dit weblog is van Jet Mok, journalist.

Vanaf 20 augustus is zij in de Verenigde Staten om vanuit daar verslag te doen van de presidentsverkiezingen van 4 november.

Eerste tussenstops in Amerika? Boston, Denver (Democratische Conventie), St. Paul (Republikeinse Conventie) en Chicago.